Δημοσιογραφική αναταραχή

 «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής. Κι εγώ θα πω ότι δεν είναι λογικό το 70% να δηλώνει τόσο μικρά εισοδήματα. Αλλά μια οριζόντια πολιτική πάντα είναι άδικη. Από αυτούς πρέπει να κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα» τόνισε ο κ.Χατζηθεοδοσίου Σχολιάζοντας την απάντηση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «δεν μπορεί να παίρνει ο εργοδότης λιγότερα χρήματα από τον εργαζόμενο», απάντησε πως «οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όλες αυτές οι επιχειρήσεις όπου ουσιαστικά εργοδότης και εργαζόμενος είναι το ίδιο πρόσωπο, ουσιαστικά είναι εργαζόμενοι, άρα δεν έχει εργαζόμενο η επιχείρηση. Το πρώτο επιχείρημα που ακούγεται δεν υπάρχει. Αυτός ο “επιχειρηματίας”, του εαυτού του εργαζόμενος και εργοδότης, είναι πρόσωπα που ταυτίζονται. Είναι πιθανό να έχει εισόδημα κάτω από 11.000 ευρώ. Γιατί φαίνεται περίεργο; Μετά την περίοδο των μνημονίων, της πανδημίας, της ενεργειακής κρίσης, έχουμε τέτοια φαινόμενα, ιδιαίτερα στην περιφέρεια». «Τι κερδίζει βασικά η κυβέρνηση με αυτό το ν...

Βιβλιοπρόταση από τη Βάσω Κωνσταντινίδου «Δε μου λείπεις πια. Θέλεις δε θέλεις τώρα θα σου λείπω εγώ.» Σε πόσα κεφάλαια χωρίζεται η Ποίηση; Πόσα σπαράγματα χωράνε στην καρδιά ενός Ποιητή; Τα μάτια που χρησιμεύουν για να κοιτάξουν μέσα στις καρδιές και καμιά φορά για να αντικρύσουν τους νεκρούς. Εκείνους που από καιρό έζησαν κι αυτούς που από χρόνια αργοπεθαίνουν. Τα τριαντάφυλλα πληγώνονται, ξοδεύονται σε ανθρώπινα ανθοδοχεία και χαρίζουν απλόχερα το αίμα τους. Μια ποιητική συνεννόηση ανάμεσα σε δολοφόνους, να εντοπίσεις το θύμα, να του στερήσεις την Αγάπη, να το γεμίσεις με πεθυμιά και αναμνήσεις, να το τριγυρίσεις σε παράξενους δρόμους «προτού γίνει το φθινόπωρο καλοκαίρι». Η Ποίηση χαρίζεται σε στρώματα, σε βλέφαρα θυσιασμένα, σε δυσπρόσιτες παλάμες. Η Ποίηση βρίσκεται σε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί που ανελέητα μουδιάζει τις αισθήσεις και καθορίζει τη μοίρα των Ερώτων. Απ'την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα, η διαδρομή είναι γεμάτη εικόνες. Η διαδρομή α...

Γράφει η Ελεονώρα Κοτρώζου Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, Είχα μέσα μου μια λίμνη από ελπίδες, ελπίδες πως υπάρχεις. Δυστυχώς αυτή η λίμνη στέρεψε· και όσο σου γράφω αυτό εδώ το τελευταίο γράμμα, εξατμίζεται και η τελευταία της σταγόνα. Η πίστη σε σένα κουράστηκε να μάχεται και πλέον αποσύρεται. Κλείνοντας μια ακόμη δεκαετία, πάει πια να αναπαυθεί. Ετούτο εδώ λοιπόν το αποχαιρετιστήριο γράμμα, σου το στέλνω για να σου πω πόσο με έχει κουράσει, απογοητεύσει και πληγώσει, να πιστεύω σε κάτι μαγικό ως και την τελευταία στιγμή. Μέχρι να καταλάβω πως εκείνος που έβαζε το δώρο μου κάτω  από το δέντρο κάθε φορά που ξημέρωναν Χριστούγεννα δεν ήσουν εσύ, αλλά ο μπαμπάς μου, έκανα οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μου για να σε δω. Έμενα άγρυπνη μέχρι αργά και κρυφοκοιτούσα από τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου. Περίμενα· περίμενα πολύ. Ώσπου τα ανυπόμονα παιδικά μου μάτια έκλειναν από την κούραση· και φυσικά λίγες ώρες αργότερα, ξυπνούσα στεναχωρημένη που για ακόμη μια χρονιά δεν σε συν...

Βιβλιοπρόταση από τη Βάσω Κωνσταντινίδου Πώς πέφτει το χιόνι από τα παράθυρα; Και οι νιφάδες του, επηρεάζουν έστω και ελάχιστα την πορεία των ανθρώπων και των κόσμων τους; Το πέρασμα του ενός από τη ζωή του άλλου, τα βιώματα, οι αναμνήσεις, οι συμβάσεις. Αυτά είναι ορισμένα από τα στοιχεία που έχουν με περίτεχνο τρόπο τοποθετηθεί στο εσωτερικό ενός καφέ, του Conde. Το καφέ αυτό, κρύβει στα σπλάχνα του, εκτός από τον ευωδιαστό παρισινό αέρα, ανθρώπους που προβληματίζονται, αναρωτιούνται και περπατούν ψάχνοντας να βρουν την ομορφιά της ζωής. Κάπου εκεί, στο σημείο που δεν πέφτει το πολύ το φως, κρύβεται και η Λουκί. Ή έστω, αυτό που η Λουκί συμβολίζει, πάνω στο εξώφυλλο ενός βιβλίου, εντός μιας ουδέτερης ζώνης.- Ο Πατρίκ Μοντιανό γεννήθηκε το 1945 στο Boulogne-Billancourt, από πατέρα Γάλλο εβραϊκής καταγωγής, από σεφαραδίτικη οικογένεια της Θεσσαλονίκης, και μητέρα Βελγίδα (οι γονείς του γνωρίστηκαν στη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου στο κατεχόμενο Παρίσι). Το...

Το The Garage  παρουσιάζει κάθε Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα στις 21:30 μέχρι και τις 25/11 μια σύγχρονη εκδοχή της παράστασης «Μήδεια» του Ευριπίδη. Εμείς είδαμε την παράσταση και κάναμε μια πολύ ουσιαστική συζήτηση με κάποιους από τους συντελεστές της παράστασης. Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος Παπαδάκης Φωτογραφίες: Εύα Κρίκη Λέω να ξεκινήσουμε με τους ηθοποιούς πρώτα. Οι ρόλοι που παίζετε φαίνονται πολύ απαιτητικοί, εσείς πώς τους προσεγγίσατε; Κοραλία Παλιεράκι: Με πολλή δουλειά, με πειραματισμό, με διάβασμα, με αυτοσχεδιασμό. Στην αρχή δοκιμάζαμε όλους τους ρόλους, δηλαδή εγώ δούλεψα και τον Ιάσονα, ο Γιώργος δούλεψε και τη Μήδεια. Και οι άλλοι δύο ηθοποιοί το ίδιο έκαναν, περάσαμε από όλες τις θέσεις και ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία, η οποία κράτησε αρκετό καιρό. Σίγουρα και η σκηνοθέτης μάς κατεύθηνε θέτοντας ερωτήματα. Και αυτό είχε πολύ ενδιαφέρον, γιατί συνεχώς προέκυπταν καινούργια ερωτήματα. Γιώργος Ξενικάκης: Συμφωνώ με την Κοραλία. Χρειάστηκε π...

Το Ρέθυμνο είναι μια μικρή πόλη με ανθρώπους που έχουν όνειρα τεράστια. Με ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν, με ανθρώπους που σέβονται τη διαφορετικότητα και την αγκαλιάζουν. Ο Γιάννης Μπλέτας, η Άρτεμις Τασσιού και η Φλώρα Ασουμανάκη συνεργάζονται και δημιουργούν κάτι πολύ όμορφο στο «Σημείο». Γνωρίστε τους! Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος Παπαδάκης Φωτογραφίες: Ιωάννα Καταραχιά Ας ξεκινήσουμε με την Άρτεμις. Εσύ έχεις αναλάβει τη θεατρική ειδική απασχόληση για παιδιά και νέους με δυσκολίες... Ακριβώς, εγώ έχω σπουδάσει νηπιαγωγός, έχω εξειδικευτεί στην ειδική αγωγή και κάνω διάφορες δραστηριότητες με τα παιδιά. Έχουμε κάνει θέατρο, έχουμε κάνει παραστάσεις, επίσης έχουμε κάνει και ηχωμασάζ το οποίο είναι πολύ βοηθητικό για παιδιά με δυσκολίες. Πάντα σε συνεργασία με τους γονείς, ειδικά στο ηχωμασάζ που είναι ένα καινούργιο κομμάτι, αλλά και γενικότερα οτιδήποτε και να κάνω πάντα το συζητώ με τους γονείς. Δυστυχώς βλέπω όμως ότι τα ξεχωριστά παιδιά πολλοί γονείς τα ...

Γράφει η Σίσσυ Λάλλου Ένα από τα αγαπημένα μου γνωμικά είναι αυτό που λέει: «Ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός με τα ταξίδια». Μιλώντας για τα ταξίδια ένας από τους μεγαλύτερους έλληνες συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας, που έχει βασίσει μεγάλο μέρος του έργου του στα ταξίδια, είναι ο Νίκος Καζαντζάκης. Οι φιλοσοφικές του αναζητήσεις και η δίψα του για εξερεύνηση και μάθηση τον οδήγησαν να γνωρίσει τον κόσμο και έπειτα να γράψει τη σειρά βιβλίων «Ταξιδεύοντας». Σε ένα από τα αποσπάσματα του βιβλίου «Ταξιδεύοντας στην Ισπανία» αναφέρει: « Το ταξίδι κ' η εξομολόγηση στάθηκαν οι δύο μεγαλύτερες χαρές της ζωής μου. Να γυρίζεις τη γης, να βλέπεις- να βλέπεις- και να μην χορταίνεις- καινούργια χώματα και θάλασσες κι ανθρώπους και ιδέες, και να τα βλέπεις όλα για πρώτη φορά, να τα βλέπεις όλα σα για τελευταία φορά, με μακρόσερτη ματιά, κι έπειτα να σφλανάς τα βλέφαρα και να νιώθεις τα πλούτη να κατασταλάζουν μέσα σου ήσυχα, τρικυμιστά, όπως θέλουν, ωσότου να τ...

Ο μουσικός, θεατρολόγος και συγγραφέας Φώτης Δούσος μιλάει στη Δημοσιογραφική αναταραχή. Μας μίλησε για τις «Δάρνακες», την θεατρική ομάδα «Hippo», το τελευταίο βιβλίο που έγραψε με τίτλο «Παβ, ο φάλτσος τζίτζικας και η περιπέτεια με τα τυφλά μυρμήγκια». Συμμετείχε ως εθελοντής και σε ένα πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Ρεθύμνου, μια δράση που όπως είπε και ο ίδιος αξίζει να στηριχθεί. Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος Παπαδάκης Φωτογραφίες: Ιωάννα Καταραχιά Αρχικά θα θέλαμε να μας πεις μερικά λόγια για το συγκρότημα «Δάρνακες» του οποίου υπήρξες και ιδρυτικό μέλος... Το συγκρότημα αυτό ξεκίνησε πριν την εποχή του Youtube και αυτό είναι κάτι που νομίζω μας αδίκησε. Ξεκινήσαμε από τη Θεσσαλονίκη, κάναμε πολλές συναυλίες και στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, βγάλαμε 3 δίσκους και παίξαμε αρκετά. Ήμασταν επίσης πολλά άτομα, ήμασταν 11 άτομα. Παίζαμε μια μίξη της ελληνικής με της βαλκανικής μουσικής, τότε ήταν κάτι καινούργιο μετά βγήκαν πολλές μπάντες με αυτό το...

Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης Γράφω για τους ανθρώπους που πονάνε. Γράφω για τους ανθρώπους που λένε: «Άντε να φύγει και αυτό το καλοκαίρι, δεν μπορώ άλλο». Γράφω για τους ανθρώπους που κάθε μέρα ελπίζουν να συμβεί κάτι στη ζωή τους που θα τους δώσει χαρά. Γράφω για τους ανθρώπους που δεν ξέρουν πώς θα πληρώσουν το ενοίκιο τον άλλο μήνα. Γράφω για τους ανθρώπους που η κοινωνία τούς είπε τι θα φοράνε, τι σώμα θα έχουν, πώς θα μιλάνε, με ποιους θα βγαίνουν και που θα συχνάζουν, αλλά εκείνοι έκαναν αυτό που ήθελαν. Γράφω για τους ανθρώπους που σιχάθηκαν τις υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια των πολιτικών. Γράφω για τους ανθρώπους που παραιτήθηκαν από τη δουλειά τους, γιατί το αφεντικό δεν έμαθε μάλλον στο σχολείο τη λέξη "ανθρωπιά". Γράφω για τους ανθρώπους που βαρέθηκαν να απορρίπτονται από δουλειές επειδή δεν έχουν την κατάλληλη προϋπηρεσία. Γράφω για τους ανθρώπους που φέτος το καλοκαίρι ήθελαν διακαώς να πάνε διακοπές αλλά έμειναν στην πόλη τους δουλεύοντας με ένα ρεπό...

Γράφει ο Γιώργος Α. Παπαδάκης Ο Βέβηλος είπε: «Κι αγαπήσαμε να ζούμε με το διαφορετικό γιατί βλέπουμε τους εαυτούς μας μέσα σε αυτό». Και έχει δίκιο. Οι δικοί μου χώρισαν όταν εγώ ήμουν περίπου7 χρόνων. Έκαναν αυτό που θεώρησαν σωστό, και ενώ υπήρξαν δυσκολίες, νιώθω ευγνώμων και περήφανος για το πώς  μεγάλωσα αν και ζώντας στο σπίτι με τον ένα από τους δύο, εδώ όμως θέλω να σταθώ κάπου αλλού. Θέλω να σταθώ στο τι μηνύματα «περνούσε» τότε η κοινωνία ακόμα και μερικοί δάσκαλοι για τα παιδιά που μεγαλώνουν με έναν γονιό στο σπίτι. Ας πούμε, στο δημοτικό που πήγαινα ήμασταν λίγα παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν χωρίσει ή εν πάση περιπτώση για κάποιο άλλο λόγο το παιδί μεγάλωνε με τον ένα γονιό. Εγώ για πολλά χρόνια στο σχολείο δεν αισθανόμουν άνετα να μιλάω για αυτό, πίστευα ότι θα κρίνουν οι πάντες την κάθε μου κίνηση. Για παράδειγμα, εάν γινόταν κάποια φασαρία, ήταν πολύ πιο εύκολο να βρεις το πρόβλημα στο παιδί με τον ένα γονιό και πολύ πιο δύσκολο στο παιδί που ζει σε «φυσιολο...

Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης Στην Ελλάδα φαίνεται πως έχουμε κοντή μνήμη. Είναι γεγονός. Πιστέψαμε σε έναν τυπάκο που έταζε λαγούς με πετραχήλια και αφού κατέστρεψε την χώρα με τις πολιτικές του πήγαμε σε έναν άλλο τυπάκο που επίσης έταζε και συνεχίζει να τάζει λαγούς με πετραχήλια και ανάπτυξη. Ο ελληνικός λαός πίστεψε ξανά σε ένα κόμμα που έχει ψηφίσει μέτρα λιτότητας και που μέλη του κόμματος είναι γνωστό ότι έχουν ακροδεξιές πεποιθήσεις, αλλά κατά τα άλλα ο αρχηγός του βγαίνει στα κανάλια και καταγγέλει τη Χρυσή Αυγή και την Ελληνική Λύση.  Παρ' όλα αυτά ο λαός δεν είναι ηλίθιος. Άκουγα από πολύ κόσμο να βρίζει, να καταγγέλει όσους έπεσαν πάλι στην παγίδα να πιστέψουν ότι ένας «μεσσίας» θα μας σώσει από το βούρκο που βρισκόμαστε, χωρίς ωστόσο αυτό να έχει κανένα αντίκτυπο στην εκλογή του. Την ώρα που θα έπρεπε να δούμε πώς θα πείσουμε τους συμπολίτες μας ότι αυτός ο τυπάκος όχι μόνο λύση δεν θα προσφέρει στην χώρα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσει το έργο των προηγούμενω...

Γράφει ο Θάνος Ι. Κουλουβάκης Καλησπέρα. Εγώ δε γεννήθηκα εδώ, ούτε μεγάλωσα εδώ· ούτε ξέρω πως βρέθηκα να ζω σ' αυτή την πόλη και ν' αναζητώ μια ανθρώπους και μια εσένα. Δεν ξέρω πώς βρέθηκα σ' αυτή τη γειτονιά να καπνίζω και να παρακαλάω για πρόωρους θανάτους και αιώνιους έρωτες. Καλησπέρα. Χτες το βράδυ που βγήκαμε και τα ήπιαμε, μέχρι που ζαλίστηκες, ήθελα να σου δώσω ένα φιλί και να μη σε αφήσω να φύγεις. Όμως και φιλιά ξέχασα να δίνω και να σου μιλώ ντόμπρα ξέχασα και να σ' αγαπάω ξέχασα και να μ' αγαπώ. Όμως πιο πολύ έχω ξεχάσει πώς είναι να ηδονίζεται κανείς σ' αυτή την άρρωστα μονότονη πόλη, που όλο μάς διαλύει τα όνειρα και μας πουλάει παραμύθια για καλύτερες ζωές που δεν έρχονται ποτέ. Καλησπέρα. Η καρδιά μου δεν αντέχει τις διαταγές και τις απαιτήσεις· χάνω τις ιδέες. Με μπουκώνουν, τα τσογλάνια, με αγένεια για να μην εκτιμώ ούτε τον εαυτό μου, ούτε και κανέναν άλλο. Το κεφάλι μου πονάει από το θόρυβο το...

Βιβλιοπρόταση από τη Βάσω Κωνσταντινίδου Τι είναι αυτό που, σε έναν νοητό χάρτη, θα ένωνε το υπερώο ενός ψυχιατρείου, δύο σπίτια που εγκαταλείφθηκαν άρον άρον σε Αθήνα και Παρίσι κι ένα πατρικό στην Πάτρα; Μα φυσικά, το κουβάρι της ιστορίας των αδελφών Μορτάλη, των οποίων τόσο το επώνυμο όσο και το ιστορικό, κλωθογυρίζει  τον θάνατο. Η Οινόη και η Γορτυνία, δίδυμες αδελφές, βρίσκονται μπροστά σε μία πρόκληση. Να θυμηθεί ξανά η άρρωστη Οινόη ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής της, το οποίο φαίνεται να έχει διαγραφεί από τη μνήμη της. Καθώς λοιπόν οι αδελφές ρίχνονται στη «δουλειά», μαθαίνουμε την ιστορία των Μορτάληδων και των Δέθ, των προγόνων τους. Το γενεαλογικό αυτό δέντρο όμως, εκτός από τις συμπτώσεις και συγκυρίες που φιλοξενεί στις ρίζες του, κρύβει μυστικά και ψέματα. Κι είναι τέτοια η δυσωδία των μυστικών αυτών που, καθώς γίνονται γνωστά στην Οινόη, φανερώνεται το μεγαλείο των λάθος επιλογών και των ανθρώπινων παθών. Δυστυχώς όμως, ουδείς εξαιρετέος της πλάνης στη ...

«Με κείμενα, που ξυπνούν προσωπικά ζητήματα και γεγονότα πραγματικά, αναζητούμε τι μας κρατάει μακρυά από την Αλήθεια μας και την επίγνωση της Ύπαρξης». Η Κωνσταντίνα Γιασεμίδου, η Κωνσταντίνα Χαβάκη και η Ελένη Δάγκα μίλησαν στη Δημοσιογραφική αναταραχή για «Kάθαρσις_Δοκιμή 1» και «Kάθαρσις_Δοκιμή 2». Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος Παπαδάκης Φωτογραφίες: Ιωάννα Καταραχιά         Ελένη εμείς τα έχουμε ξαναπεί, οπότε θα θέλαμε αρχικά Κωνσταντίνα και Κωνσταντίνα να μας πείτε πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το θέατρο... Κ. Γ. : Εγώ τελείωσα τη Δραματική σχολή Αρχή, δουλεύω από τότε που τέλειωσα. Το 2011 δημιούργησα μαζί με άλλους τρεις ανθρώπους τη καλλιτεχνική ομάδα nomades artcore. Βασικός στόχος της ομάδας είναι πρώτα να μετακινούμαστε εντός και εκτός Ελλάδας, έπειτα να κάνουμε projects στους τόπους αυτούς και να συλλέγουμε πληροφορίες από τόπο σε τόπο όπως κάνανε κάποτε και οι νομαδικές φυλές. Μέχρι στιγμής έχουμε δραστηριοποιηθεί μόν...

Γράφει η Σίσσυ Λάλλου Η συνδρομητική φόρμα της Netflix έχει γίνει τρόπος ζωής για μεγάλη μερίδα ανθρώπων. Πλήθος ταινιών και σειρών μπορούν να προσφέρουν απλόχερα ψυχαγωγία καλύπτοντας τα γούστα ακόμα και του πιο απαιτητικού θεατή. Έτσι λοιπόν, καθώς έψαχνα άλλη μια σειρά για να αρχίσω έναν ακόμη μαραθώνιο έπεσα πάνω στο Las chicas de cable ή αλλιώς οι τηλεφωνήτριες.  Μια σειρά άκρως φεμινιστική με την ιστορία της να διαδραματίζεται το 1929 στην Ισπανία. Ο πρώτος ουρανοξύστης στην Μαδρίτη είναι γεγονός και στεγάζει τα γραφεία του πρώτου τηλεφωνικού κέντρου της χώρας. Εκεί οι τέσσερις πρωταγωνίστριες Λίντια/Άλμπα, Καρλότα, Μάργα και Άνχελες γνωρίζονται καθώς πιάνουν θέση εργασίας ως τηλεφωνήτριες που μεταβιβάζουν κλήσεις από το τηλεφωνικό  κέντρο στο άτομο με το οποίο ενδιαφερόταν κάποιος να επικοινωνήσει. Ο θεατής παρακολουθεί τέσσερις διαφορετικές γυναικείες προσωπικότητες, η κάθε μια με τη δική της ιστορία να μάχονται καθημερινά για τη θέση τους στην καταπιεστική κοι...

Γράφει η Χριστίνα Μαλιαρίτη Τα πράγματα ήταν έτσι από πάντα, όσα έβλεπα πιο πολύ με άγγιζαν παρά με κοίταζαν. Στην πόλη ήταν νύχτα, πάντα μου έλεγε η μάνα μου να μην τριγυρίζω νύχτα αλλά και τι κατάλαβα μέχρι τώρα που τριγύριζα με το φως; Ο κόσμος μου έδειχνε το σκληρό του πρόσωπο, αυτό που προσφέρει η ξεκούραση της νύχτας, αυτή η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά που γεννιέται στους ανθρώπους με τον ύπνο. Αυτές είναι που γεννούν στους ανθρώπους -μαζί με άλλα- την υπεροψία που κι αυτή με την σειρά της γεννά την κακία. Γεννιέται, λοιπόν, κι αυτή με τον ύπνο, άλλος ένας κρίκος αυτής της τόσο τρομακτικής αλυσίδας. Ο ύπνος ξεκουράζει κι είσαι έπειτα έτοιμος και πανέτοιμος να πατήσεις, να σπρώξεις, ν' αποστρέψεις, να πληγώσεις. Όσα πρέπει να κάνεις δηλαδή για να μην σε καταπιούν. Την νύχτα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι ήταν καλύτεροι την νύχτα, ήταν γλυκείς και μαλακοί, δύο πράγματα που βρίσκεις μονάχα σε κουρασμένα μάτια. Περπάταγα στην νυχτερινή Αθήνα, ένα θέατρο σχόλ...

Γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδοκωνσταντάκης Bράδυ είναι, όταν η ψυχή, με λιγοψυχία ξερνάει ένα εσμό σκέψεων βλαβερών. Βράδυ είναι όταν το μυαλό ουρλιάζει, από τις δυσεπούλωτες πληγές που αρνείται να καταδεκτεί. Ο ήλιος ψηλότερα θα ανέβει, σαν ανάψουμε το φάρο μας, και θαρραλέα κοιτάξουμε για το επόμενο ψαροκάϊκο που μια κοπελοπούλα φωτεινή θα μας ταξιδέψει κρατώντας νυχτολούλουδα. Ακολούθησε τον Αλέξανδρο: Facebook: @Αλέξανδρος Παπαδοκωνσταντάκης Instagram: @alexandros_pap15 Ακολούθησε το blog μας: Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή Instagram: @dimosiografiki_anataraxi

Γράφει η Σίσσυ Λάλλου Ο Κόσμος μας! Σου είπα ρε παιδί μου, δεν μου αρέσει το λάχανο. Κι όμως, το μαγειρεύω με τον ίδιο τρόπο. Την ντουλάπα, την θέλω μέσα στην ακαταστασία. Κι όμως, όλα είναι πλήρως εναρμονισμένα, όπως είπε εκείνη. Τα ξενύχτια  τα αγαπώ, αλλά πριν τις δώδεκα, έχω τον ίδιο κόμπο στο στομάχι με εκείνη. Γιατί εκείνη, Ξέρει Ότι μισώ το λάχανο. Δεν μ'αρέσει Να συμμαζεύω. Και παρόλο, που θα ήθελε να είμαι σπίτι, ξενυχτά ράβοντας στοργικά το μαύρο κουμπί. Αμοιβαία τα αισθήματα Γόρδιος δεσμός η σχέση, αλλά είναι Η μητέρα μου Η μητέρα σου Ο κόσμος μας! Ακολούθησε τη Σίσσυ: Facebook: @Sissi Lallou Instagram: @sissilallou Ακολούθησε το blog μας: Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή Instagram: @dimosiografiki_anataraxi

Βιβλιοπρόταση από τη Βάσω Κωνσταντινίδου Πόσα ερωτήματα μπορεί να χωρέσει το μυαλό μιας γυναίκας; Πόσες αλήθειες από αυτές που σιγά σιγά ανακαλύπτει, μπορούν να συμβαδίσουν με τους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής στην Τουρκία, τον έφηβο γιο της και τα στερεότυπα που φαίνεται να μην υποχωρούν ποτέ; Ο καθηγητής Βάγκνερ, είναι αυτός που θα γίνει αφορμή να βρει κάποιες από τις απαντήσεις. Πιο πολύ, θα γίνει το ''όχημα'' με το οποίο η Μάγια θα εισέλθει σε έναν καινούργιο κόσμο. Ο κόσμος αυτός αποτελείται από αποκαλύψεις, φωτογραφίες πολύπαθων γυναικών, περιδέραια, βιολιά και θάλασσες. Η Ιστορία ''φιλτράρεται'' μέσα από τα όσα αναπάντεχα έζησε η Μάγια δίπλα στον καθηγητή Βάγκνερ. Μαθαίνει για το κύμα επιστημονικής μετανάστευσης που έλαβε χώρα προς την Τουρκία συνεπεία του κυνηγητού από τους Ναζί. Μαθαίνει για τον ανελέητο χορό του κακού που στέρησε από τους ανθρώπους την ελπίδα, υιοθέτησε την πολιτική της μισαλλοδοξίας και πήρε τη μορφή ενός πλοίου πο...

Γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδοκωνσταντάκης Είμαι μισοπεθαμένος. Μου έχει χορηγηθεί επαρκή δόση κοινοτοπίας από το κεντρί της κοινωνίας. Όμως εσύ. Είσαι το αντίδοτο του δηλητηρίου, που αποτελεί δυσεύρετο αγαθό για τους ανθρώπους του περιθωρίου. Ακολούθησε τον Αλέξανδρο: Facebook: @Αλέξανδρος Παπαδοκωνσταντάκης Instagram: @alexandros_pap15 Ακολούθησε το blog μας: Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή Instagram: @dimosiografiki_anataraxi