Γράφει ο Γιώργος Α. Παπαδάκης
Ο Βέβηλος είπε: «Κι αγαπήσαμε να ζούμε με το διαφορετικό γιατί βλέπουμε τους εαυτούς μας μέσα σε αυτό». Και έχει δίκιο. Οι δικοί μου χώρισαν όταν εγώ ήμουν περίπου7 χρόνων. Έκαναν αυτό που θεώρησαν σωστό, και ενώ υπήρξαν δυσκολίες, νιώθω ευγνώμων και περήφανος για το πώς μεγάλωσα αν και ζώντας στο σπίτι με τον ένα από τους δύο, εδώ όμως θέλω να σταθώ κάπου αλλού. Θέλω να σταθώ στο τι μηνύματα «περνούσε» τότε η κοινωνία ακόμα και μερικοί δάσκαλοι για τα παιδιά που μεγαλώνουν με έναν γονιό στο σπίτι. Ας πούμε, στο δημοτικό που πήγαινα ήμασταν λίγα παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν χωρίσει ή εν πάση περιπτώση για κάποιο άλλο λόγο το παιδί μεγάλωνε με τον ένα γονιό. Εγώ για πολλά χρόνια στο σχολείο δεν αισθανόμουν άνετα να μιλάω για αυτό, πίστευα ότι θα κρίνουν οι πάντες την κάθε μου κίνηση. Για παράδειγμα, εάν γινόταν κάποια φασαρία, ήταν πολύ πιο εύκολο να βρεις το πρόβλημα στο παιδί με τον ένα γονιό και πολύ πιο δύσκολο στο παιδί που ζει σε «φυσιολογικό σπίτι, από καλή οικογένεια». Τα πράγματα ήταν πολύ απλά για μερικούς καθηγητές. Όταν ζεις σε μικρή κοινωνία κάποιες καταστάσεις είναι πολύ πιο δύσκολες. Eιδικά αν είσαι γυναίκα με παιδιά, και το λέω αυτό γιατί πιστεύω ότι και για την μητέρα μου δεν θα ήταν εύκολο ειδικά στην αρχή. Σίγουρα, δεν αντιλέγω, το στερεότυπο είναι στερεότυπο όπου και αν βρίσκεσαι αλλά σε μικρές κοινωνίες που είμαστε «εμείς και εμείς» η κοινωνική πίεση είναι διαφορετική. Δυστυχώς η ενημέρωση στα σχολεία για πολλά θέματα είναι ελλιπέστατη, και σε αυτό σίγουρα ευθύνη έχουν πολλοί παράγοντες. Δεν θα μπω στη διαδικασία να συγκρίνω καταστάσεις, δεν γίνεται να συγκρίνεις τον πόνο. Ένα παιδί μεταναστών βίωσε άλλες εμπειρίες από εμένα, ένα παιδί με αναπηρία βίωσε άλλες εμπειρίες από εμένα, ένα παιδί που μπορεί να μεγάλωνε με δύο άντρες ή δύο γυναίκες βίωσε άλλες εμπειρίες από εμένα και ούτω καθεξής. Δεν έχει κανένα νόημα να κάνουμε συγκρίσεις, αυτό που έχει πραγματικά νόημα είναι να δούμε πώς θα αποβάλλουμε τα στερότυπα σαν κοινωνία, πώς θα αλλάξουν μερικά πράγματα, τι πρέπει να κάνουμε έτσι ώστε κανένας άνθρωπος, κανένα παιδί και πουθενά να μην αισθάνεται καταπίεση ή άβολα για οποιοδήποτε λόγο.
Ακολούθησε τον Γιώργο:
Facebook: @Georgios Papadakis
Instagram: @georgios__papadakis
Ακολούθησε το blog μας:
Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή
Instagram: @dimosiografiki_anataraxi
Ο Βέβηλος είπε: «Κι αγαπήσαμε να ζούμε με το διαφορετικό γιατί βλέπουμε τους εαυτούς μας μέσα σε αυτό». Και έχει δίκιο. Οι δικοί μου χώρισαν όταν εγώ ήμουν περίπου7 χρόνων. Έκαναν αυτό που θεώρησαν σωστό, και ενώ υπήρξαν δυσκολίες, νιώθω ευγνώμων και περήφανος για το πώς μεγάλωσα αν και ζώντας στο σπίτι με τον ένα από τους δύο, εδώ όμως θέλω να σταθώ κάπου αλλού. Θέλω να σταθώ στο τι μηνύματα «περνούσε» τότε η κοινωνία ακόμα και μερικοί δάσκαλοι για τα παιδιά που μεγαλώνουν με έναν γονιό στο σπίτι. Ας πούμε, στο δημοτικό που πήγαινα ήμασταν λίγα παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν χωρίσει ή εν πάση περιπτώση για κάποιο άλλο λόγο το παιδί μεγάλωνε με τον ένα γονιό. Εγώ για πολλά χρόνια στο σχολείο δεν αισθανόμουν άνετα να μιλάω για αυτό, πίστευα ότι θα κρίνουν οι πάντες την κάθε μου κίνηση. Για παράδειγμα, εάν γινόταν κάποια φασαρία, ήταν πολύ πιο εύκολο να βρεις το πρόβλημα στο παιδί με τον ένα γονιό και πολύ πιο δύσκολο στο παιδί που ζει σε «φυσιολογικό σπίτι, από καλή οικογένεια». Τα πράγματα ήταν πολύ απλά για μερικούς καθηγητές. Όταν ζεις σε μικρή κοινωνία κάποιες καταστάσεις είναι πολύ πιο δύσκολες. Eιδικά αν είσαι γυναίκα με παιδιά, και το λέω αυτό γιατί πιστεύω ότι και για την μητέρα μου δεν θα ήταν εύκολο ειδικά στην αρχή. Σίγουρα, δεν αντιλέγω, το στερεότυπο είναι στερεότυπο όπου και αν βρίσκεσαι αλλά σε μικρές κοινωνίες που είμαστε «εμείς και εμείς» η κοινωνική πίεση είναι διαφορετική. Δυστυχώς η ενημέρωση στα σχολεία για πολλά θέματα είναι ελλιπέστατη, και σε αυτό σίγουρα ευθύνη έχουν πολλοί παράγοντες. Δεν θα μπω στη διαδικασία να συγκρίνω καταστάσεις, δεν γίνεται να συγκρίνεις τον πόνο. Ένα παιδί μεταναστών βίωσε άλλες εμπειρίες από εμένα, ένα παιδί με αναπηρία βίωσε άλλες εμπειρίες από εμένα, ένα παιδί που μπορεί να μεγάλωνε με δύο άντρες ή δύο γυναίκες βίωσε άλλες εμπειρίες από εμένα και ούτω καθεξής. Δεν έχει κανένα νόημα να κάνουμε συγκρίσεις, αυτό που έχει πραγματικά νόημα είναι να δούμε πώς θα αποβάλλουμε τα στερότυπα σαν κοινωνία, πώς θα αλλάξουν μερικά πράγματα, τι πρέπει να κάνουμε έτσι ώστε κανένας άνθρωπος, κανένα παιδί και πουθενά να μην αισθάνεται καταπίεση ή άβολα για οποιοδήποτε λόγο.
Ακολούθησε τον Γιώργο:
Facebook: @Georgios Papadakis
Instagram: @georgios__papadakis
Ακολούθησε το blog μας:
Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή
Instagram: @dimosiografiki_anataraxi
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου