Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι τηλεφωνήτριες

Γράφει η Σίσσυ Λάλλου


Η συνδρομητική φόρμα της Netflix έχει γίνει τρόπος ζωής για μεγάλη μερίδα ανθρώπων. Πλήθος ταινιών και σειρών μπορούν να προσφέρουν απλόχερα ψυχαγωγία καλύπτοντας τα γούστα ακόμα και του πιο απαιτητικού θεατή. Έτσι λοιπόν, καθώς έψαχνα άλλη μια σειρά για να αρχίσω έναν ακόμη μαραθώνιο έπεσα πάνω στο Las chicas de cable ή αλλιώς οι τηλεφωνήτριες. 

Μια σειρά άκρως φεμινιστική με την ιστορία της να διαδραματίζεται το 1929 στην Ισπανία. Ο πρώτος ουρανοξύστης στην Μαδρίτη είναι γεγονός και στεγάζει τα γραφεία του πρώτου τηλεφωνικού κέντρου της χώρας. Εκεί οι τέσσερις πρωταγωνίστριες Λίντια/Άλμπα, Καρλότα, Μάργα και Άνχελες γνωρίζονται καθώς πιάνουν θέση εργασίας ως τηλεφωνήτριες που μεταβιβάζουν κλήσεις από το τηλεφωνικό  κέντρο στο άτομο με το οποίο ενδιαφερόταν κάποιος να επικοινωνήσει.

Ο θεατής παρακολουθεί τέσσερις διαφορετικές γυναικείες προσωπικότητες, η κάθε μια με τη δική της ιστορία να μάχονται καθημερινά για τη θέση τους στην καταπιεστική κοινωνία του Μεσοπολέμου. Ανάμεσά τους θα δημιουργηθεί ο υπέροχος και ιερός δεσμός της φιλίας και θα πάνε κόντρα στην ιδεολογία της εποχής που θέλει τις γυναίκες υποταγμένες στα ασφυκτικά στερεότυπα. Παράλληλα, ο σκηνοθέτης μας δίνει μια πιστή αναπαράσταση της δεκαετίας του 1920 μακριά από τις πρώτες άσχημες ασπρόμαυρες φωτογραφίες που έχουμε αποκτήσει ως κληρονομιά. Εδώ κυριαρχεί το φως, η ιδεολογία των flapper girls με τα κοντά μαλλιά, τα λαμπερά και ταυτόχρονα κομψά φορέματα, χορεύουν σε ρυθμούς τζαζ μουσικής καπνίζοντας σε δημόσιο χώρο. Όλα τα παραπάνω συνετέλεσαν το νέος είδος γυναίκας που αναδείχθηκε την περίοδο εκείνη και η στάση ζωής της αποτέλεσε τρόπος διαμαρτυρίας στον συντηρητισμό των προηγούμενων χρόνων.

Οι τηλεφωνήτριες, πρόκειται για μια σειρά που αξίζει να δει κάποιος καθώς τα μηνύματα, ιδίως τα αρνητικά δυστυχώς, που στέλνει για τον αγώνα των γυναικών στην κοινωνία, παραμένουν διαχρονικά. Γάμος, ενδοοικογενειακή βία, υποταγή στα καταπιεστικά πατριαρχικά πρότυπα και ερωτικές σχέσεις σε μια περίοδο όπου οι σουφραζέτες συγκεντρώνονται κρυφά προκειμένου το γυναικείο φύλο να έχει μια αξιοπρεπή θέση στον κόσμο. Η σειρά αποτελεί από τις πρώτες ισπανικές που έχει φιλοξενήσει η πλατφόρμα Netflix και προς το παρόν έχει φτάσει στον τέταρτο κύκλο.


Ακολούθησε τη Σίσσυ:
Facebook: @Sissi Lallou
Instagram: @sissilallou

Ακολούθησε το blog μας:
Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή
Instagram: @dimosiografiki_anataraxi

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χατζηθεοδοσίου: «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής.» .

 «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής. Κι εγώ θα πω ότι δεν είναι λογικό το 70% να δηλώνει τόσο μικρά εισοδήματα. Αλλά μια οριζόντια πολιτική πάντα είναι άδικη. Από αυτούς πρέπει να κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα» τόνισε ο κ.Χατζηθεοδοσίου Σχολιάζοντας την απάντηση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «δεν μπορεί να παίρνει ο εργοδότης λιγότερα χρήματα από τον εργαζόμενο», απάντησε πως «οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όλες αυτές οι επιχειρήσεις όπου ουσιαστικά εργοδότης και εργαζόμενος είναι το ίδιο πρόσωπο, ουσιαστικά είναι εργαζόμενοι, άρα δεν έχει εργαζόμενο η επιχείρηση. Το πρώτο επιχείρημα που ακούγεται δεν υπάρχει. Αυτός ο “επιχειρηματίας”, του εαυτού του εργαζόμενος και εργοδότης, είναι πρόσωπα που ταυτίζονται. Είναι πιθανό να έχει εισόδημα κάτω από 11.000 ευρώ. Γιατί φαίνεται περίεργο; Μετά την περίοδο των μνημονίων, της πανδημίας, της ενεργειακής κρίσης, έχουμε τέτοια φαινόμενα, ιδιαίτερα στην περιφέρεια». «Τι κερδίζει βασικά η κυβέρνηση με αυτό το ν...

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Γράφει η Ελεονώρα Κοτρώζου Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, Είχα μέσα μου μια λίμνη από ελπίδες, ελπίδες πως υπάρχεις. Δυστυχώς αυτή η λίμνη στέρεψε· και όσο σου γράφω αυτό εδώ το τελευταίο γράμμα, εξατμίζεται και η τελευταία της σταγόνα. Η πίστη σε σένα κουράστηκε να μάχεται και πλέον αποσύρεται. Κλείνοντας μια ακόμη δεκαετία, πάει πια να αναπαυθεί. Ετούτο εδώ λοιπόν το αποχαιρετιστήριο γράμμα, σου το στέλνω για να σου πω πόσο με έχει κουράσει, απογοητεύσει και πληγώσει, να πιστεύω σε κάτι μαγικό ως και την τελευταία στιγμή. Μέχρι να καταλάβω πως εκείνος που έβαζε το δώρο μου κάτω  από το δέντρο κάθε φορά που ξημέρωναν Χριστούγεννα δεν ήσουν εσύ, αλλά ο μπαμπάς μου, έκανα οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μου για να σε δω. Έμενα άγρυπνη μέχρι αργά και κρυφοκοιτούσα από τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου. Περίμενα· περίμενα πολύ. Ώσπου τα ανυπόμονα παιδικά μου μάτια έκλειναν από την κούραση· και φυσικά λίγες ώρες αργότερα, ξυπνούσα στεναχωρημένη που για ακόμη μια χρονιά δεν σε συν...

Το θέατρο στη νύχτα

Γράφει η Χριστίνα Μαλιαρίτη Τα πράγματα ήταν έτσι από πάντα, όσα έβλεπα πιο πολύ με άγγιζαν παρά με κοίταζαν. Στην πόλη ήταν νύχτα, πάντα μου έλεγε η μάνα μου να μην τριγυρίζω νύχτα αλλά και τι κατάλαβα μέχρι τώρα που τριγύριζα με το φως; Ο κόσμος μου έδειχνε το σκληρό του πρόσωπο, αυτό που προσφέρει η ξεκούραση της νύχτας, αυτή η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά που γεννιέται στους ανθρώπους με τον ύπνο. Αυτές είναι που γεννούν στους ανθρώπους -μαζί με άλλα- την υπεροψία που κι αυτή με την σειρά της γεννά την κακία. Γεννιέται, λοιπόν, κι αυτή με τον ύπνο, άλλος ένας κρίκος αυτής της τόσο τρομακτικής αλυσίδας. Ο ύπνος ξεκουράζει κι είσαι έπειτα έτοιμος και πανέτοιμος να πατήσεις, να σπρώξεις, ν' αποστρέψεις, να πληγώσεις. Όσα πρέπει να κάνεις δηλαδή για να μην σε καταπιούν. Την νύχτα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι ήταν καλύτεροι την νύχτα, ήταν γλυκείς και μαλακοί, δύο πράγματα που βρίσκεις μονάχα σε κουρασμένα μάτια. Περπάταγα στην νυχτερινή Αθήνα, ένα θέατρο σχόλ...