Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Για τους ανθρώπους που πονάνε

Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης Γράφω για τους ανθρώπους που πονάνε. Γράφω για τους ανθρώπους που λένε: «Άντε να φύγει και αυτό το καλοκαίρι, δεν μπορώ άλλο». Γράφω για τους ανθρώπους που κάθε μέρα ελπίζουν να συμβεί κάτι στη ζωή τους που θα τους δώσει χαρά. Γράφω για τους ανθρώπους που δεν ξέρουν πώς θα πληρώσουν το ενοίκιο τον άλλο μήνα. Γράφω για τους ανθρώπους που η κοινωνία τούς είπε τι θα φοράνε, τι σώμα θα έχουν, πώς θα μιλάνε, με ποιους θα βγαίνουν και που θα συχνάζουν, αλλά εκείνοι έκαναν αυτό που ήθελαν. Γράφω για τους ανθρώπους που σιχάθηκαν τις υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια των πολιτικών. Γράφω για τους ανθρώπους που παραιτήθηκαν από τη δουλειά τους, γιατί το αφεντικό δεν έμαθε μάλλον στο σχολείο τη λέξη "ανθρωπιά". Γράφω για τους ανθρώπους που βαρέθηκαν να απορρίπτονται από δουλειές επειδή δεν έχουν την κατάλληλη προϋπηρεσία. Γράφω για τους ανθρώπους που φέτος το καλοκαίρι ήθελαν διακαώς να πάνε διακοπές αλλά έμειναν στην πόλη τους δουλεύοντας με ένα ρεπό...

Όντας διαφορετικός

Γράφει ο Γιώργος Α. Παπαδάκης Ο Βέβηλος είπε: «Κι αγαπήσαμε να ζούμε με το διαφορετικό γιατί βλέπουμε τους εαυτούς μας μέσα σε αυτό». Και έχει δίκιο. Οι δικοί μου χώρισαν όταν εγώ ήμουν περίπου7 χρόνων. Έκαναν αυτό που θεώρησαν σωστό, και ενώ υπήρξαν δυσκολίες, νιώθω ευγνώμων και περήφανος για το πώς  μεγάλωσα αν και ζώντας στο σπίτι με τον ένα από τους δύο, εδώ όμως θέλω να σταθώ κάπου αλλού. Θέλω να σταθώ στο τι μηνύματα «περνούσε» τότε η κοινωνία ακόμα και μερικοί δάσκαλοι για τα παιδιά που μεγαλώνουν με έναν γονιό στο σπίτι. Ας πούμε, στο δημοτικό που πήγαινα ήμασταν λίγα παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν χωρίσει ή εν πάση περιπτώση για κάποιο άλλο λόγο το παιδί μεγάλωνε με τον ένα γονιό. Εγώ για πολλά χρόνια στο σχολείο δεν αισθανόμουν άνετα να μιλάω για αυτό, πίστευα ότι θα κρίνουν οι πάντες την κάθε μου κίνηση. Για παράδειγμα, εάν γινόταν κάποια φασαρία, ήταν πολύ πιο εύκολο να βρεις το πρόβλημα στο παιδί με τον ένα γονιό και πολύ πιο δύσκολο στο παιδί που ζει σε «φυσιολο...

Το σύστημα δεν ενοχλείται επειδή λες ότι είσαι εναντίον του

Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης Στην Ελλάδα φαίνεται πως έχουμε κοντή μνήμη. Είναι γεγονός. Πιστέψαμε σε έναν τυπάκο που έταζε λαγούς με πετραχήλια και αφού κατέστρεψε την χώρα με τις πολιτικές του πήγαμε σε έναν άλλο τυπάκο που επίσης έταζε και συνεχίζει να τάζει λαγούς με πετραχήλια και ανάπτυξη. Ο ελληνικός λαός πίστεψε ξανά σε ένα κόμμα που έχει ψηφίσει μέτρα λιτότητας και που μέλη του κόμματος είναι γνωστό ότι έχουν ακροδεξιές πεποιθήσεις, αλλά κατά τα άλλα ο αρχηγός του βγαίνει στα κανάλια και καταγγέλει τη Χρυσή Αυγή και την Ελληνική Λύση.  Παρ' όλα αυτά ο λαός δεν είναι ηλίθιος. Άκουγα από πολύ κόσμο να βρίζει, να καταγγέλει όσους έπεσαν πάλι στην παγίδα να πιστέψουν ότι ένας «μεσσίας» θα μας σώσει από το βούρκο που βρισκόμαστε, χωρίς ωστόσο αυτό να έχει κανένα αντίκτυπο στην εκλογή του. Την ώρα που θα έπρεπε να δούμε πώς θα πείσουμε τους συμπολίτες μας ότι αυτός ο τυπάκος όχι μόνο λύση δεν θα προσφέρει στην χώρα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσει το έργο των προηγούμενω...

Καταραμένες γραμμές

Γράφει ο Θάνος Ι. Κουλουβάκης Καλησπέρα. Εγώ δε γεννήθηκα εδώ, ούτε μεγάλωσα εδώ· ούτε ξέρω πως βρέθηκα να ζω σ' αυτή την πόλη και ν' αναζητώ μια ανθρώπους και μια εσένα. Δεν ξέρω πώς βρέθηκα σ' αυτή τη γειτονιά να καπνίζω και να παρακαλάω για πρόωρους θανάτους και αιώνιους έρωτες. Καλησπέρα. Χτες το βράδυ που βγήκαμε και τα ήπιαμε, μέχρι που ζαλίστηκες, ήθελα να σου δώσω ένα φιλί και να μη σε αφήσω να φύγεις. Όμως και φιλιά ξέχασα να δίνω και να σου μιλώ ντόμπρα ξέχασα και να σ' αγαπάω ξέχασα και να μ' αγαπώ. Όμως πιο πολύ έχω ξεχάσει πώς είναι να ηδονίζεται κανείς σ' αυτή την άρρωστα μονότονη πόλη, που όλο μάς διαλύει τα όνειρα και μας πουλάει παραμύθια για καλύτερες ζωές που δεν έρχονται ποτέ. Καλησπέρα. Η καρδιά μου δεν αντέχει τις διαταγές και τις απαιτήσεις· χάνω τις ιδέες. Με μπουκώνουν, τα τσογλάνια, με αγένεια για να μην εκτιμώ ούτε τον εαυτό μου, ούτε και κανέναν άλλο. Το κεφάλι μου πονάει από το θόρυβο το...

Σκοτεινή saga (Μάκης Συνοδινός, εκδ. πατάκη)

Βιβλιοπρόταση από τη Βάσω Κωνσταντινίδου Τι είναι αυτό που, σε έναν νοητό χάρτη, θα ένωνε το υπερώο ενός ψυχιατρείου, δύο σπίτια που εγκαταλείφθηκαν άρον άρον σε Αθήνα και Παρίσι κι ένα πατρικό στην Πάτρα; Μα φυσικά, το κουβάρι της ιστορίας των αδελφών Μορτάλη, των οποίων τόσο το επώνυμο όσο και το ιστορικό, κλωθογυρίζει  τον θάνατο. Η Οινόη και η Γορτυνία, δίδυμες αδελφές, βρίσκονται μπροστά σε μία πρόκληση. Να θυμηθεί ξανά η άρρωστη Οινόη ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής της, το οποίο φαίνεται να έχει διαγραφεί από τη μνήμη της. Καθώς λοιπόν οι αδελφές ρίχνονται στη «δουλειά», μαθαίνουμε την ιστορία των Μορτάληδων και των Δέθ, των προγόνων τους. Το γενεαλογικό αυτό δέντρο όμως, εκτός από τις συμπτώσεις και συγκυρίες που φιλοξενεί στις ρίζες του, κρύβει μυστικά και ψέματα. Κι είναι τέτοια η δυσωδία των μυστικών αυτών που, καθώς γίνονται γνωστά στην Οινόη, φανερώνεται το μεγαλείο των λάθος επιλογών και των ανθρώπινων παθών. Δυστυχώς όμως, ουδείς εξαιρετέος της πλάνης στη ...

Συνέντευξη με αφορμή τις παραστάσεις «Κάθαρσις_Δοκιμή 1» & «Κάθαρσις_Δοκιμή 2»

«Με κείμενα, που ξυπνούν προσωπικά ζητήματα και γεγονότα πραγματικά, αναζητούμε τι μας κρατάει μακρυά από την Αλήθεια μας και την επίγνωση της Ύπαρξης». Η Κωνσταντίνα Γιασεμίδου, η Κωνσταντίνα Χαβάκη και η Ελένη Δάγκα μίλησαν στη Δημοσιογραφική αναταραχή για «Kάθαρσις_Δοκιμή 1» και «Kάθαρσις_Δοκιμή 2». Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος Παπαδάκης Φωτογραφίες: Ιωάννα Καταραχιά         Ελένη εμείς τα έχουμε ξαναπεί, οπότε θα θέλαμε αρχικά Κωνσταντίνα και Κωνσταντίνα να μας πείτε πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το θέατρο... Κ. Γ. : Εγώ τελείωσα τη Δραματική σχολή Αρχή, δουλεύω από τότε που τέλειωσα. Το 2011 δημιούργησα μαζί με άλλους τρεις ανθρώπους τη καλλιτεχνική ομάδα nomades artcore. Βασικός στόχος της ομάδας είναι πρώτα να μετακινούμαστε εντός και εκτός Ελλάδας, έπειτα να κάνουμε projects στους τόπους αυτούς και να συλλέγουμε πληροφορίες από τόπο σε τόπο όπως κάνανε κάποτε και οι νομαδικές φυλές. Μέχρι στιγμής έχουμε δραστηριοποιηθεί μόν...

Οι τηλεφωνήτριες

Γράφει η Σίσσυ Λάλλου Η συνδρομητική φόρμα της Netflix έχει γίνει τρόπος ζωής για μεγάλη μερίδα ανθρώπων. Πλήθος ταινιών και σειρών μπορούν να προσφέρουν απλόχερα ψυχαγωγία καλύπτοντας τα γούστα ακόμα και του πιο απαιτητικού θεατή. Έτσι λοιπόν, καθώς έψαχνα άλλη μια σειρά για να αρχίσω έναν ακόμη μαραθώνιο έπεσα πάνω στο Las chicas de cable ή αλλιώς οι τηλεφωνήτριες.  Μια σειρά άκρως φεμινιστική με την ιστορία της να διαδραματίζεται το 1929 στην Ισπανία. Ο πρώτος ουρανοξύστης στην Μαδρίτη είναι γεγονός και στεγάζει τα γραφεία του πρώτου τηλεφωνικού κέντρου της χώρας. Εκεί οι τέσσερις πρωταγωνίστριες Λίντια/Άλμπα, Καρλότα, Μάργα και Άνχελες γνωρίζονται καθώς πιάνουν θέση εργασίας ως τηλεφωνήτριες που μεταβιβάζουν κλήσεις από το τηλεφωνικό  κέντρο στο άτομο με το οποίο ενδιαφερόταν κάποιος να επικοινωνήσει. Ο θεατής παρακολουθεί τέσσερις διαφορετικές γυναικείες προσωπικότητες, η κάθε μια με τη δική της ιστορία να μάχονται καθημερινά για τη θέση τους στην καταπιεστική κοι...