Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Διονύσης Ξενικάκης: «Η υποκριτική υπήρχε μέσα μου από πάντα»

Είναι πολύ σημαντικό που σε μια μικρή πόλη, όπως το Ρέθυμνο, να υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν αγάπη σε μία τέχνη. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι και ο Διονύσης, με την αγάπη του για το θέατρο. Μαζί του συζητήσαμε για την θεατρική παράσταση που συμμετείχε «Το Ημερολόγιο Ενός Τρελού» και για άλλα! Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος Παπαδάκης Φωτογραφίες: Εύα Κρίκη Πού μεγάλωσες; Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, στον Κορυδαλλό. Έζησα εκεί αδιάκοπτα μέχρι τα 18 μου, γιατί έδωσα πανελλήνιες και πέρασα στο Ρέθυμνο, στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Μόλις τελείωσα γύρισα στην Αθήνα, σκεπτόμενος τι θα κάνω στη συνέχεια. Αποφάσισα τελικά να κάνω μεταπτυχιακό στη Θεσσαλονίκη, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, με θέμα ευρωπαϊκή λογοτεχνία και πολιτισμό. Στο Ρέθυμνο επέστρεψα μόνιμα πλέον πριν 7 χρόνια περίπου. Η υποκριτική πώς προέκυψε; Η υποριτική υπήρχε μέσα μου από πάντα, αλλά δεν της είχα δώσει χώρο να βγει προς τα έξω. Είπα ότι υπήρχε πάντα μέσα μου επειδή είμαστε τρία αδέρ...

«Κρίση πανικού! Το καλύτερο δώρο που έχω λάβει στη ζωή μου!»

Γράφει η Ελβίνα Μποτονάκη, συγγραφέας και σκηνοθέτρια Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν έρχεσαι αντιμέτωπος πρώτη φορά με μια κρίση πανικού είναι:<< Πεθαίνω, σβήνω, χάνομαι! >>, << Αυτό ήταν, ήρθε το τέλος μου! >>, << Έχετε γεια βρυσούλες, λόγγοι, βουνά, ραχούλες! >>. Τελικά όμως κάπως επιβίωσες! Γιατί στην πραγματικότητα η κρίση πανικού δεν ήρθε για να σε σκοτώσει.Τουναντίον. Ήρθε για να σε σώσει!  Υπήρχαν πάντα αυτές οι φορές. Οι φορές που προσωπικά ονόμαζα ''ορισμένες φορές'' ή ''μερικές φορές''. '' Ορισμένες φορές'' λοιπόν, ενώ όλα έδειχναν στη ζωή μου να έχουν πάρει το δρόμο τους και να έχω αυτά που φαινομενικά επιθυμούσα, ξυπνούσα ένα πρωί και χωρίς προφανή λόγο...δεν ήμουν καλά! Δεν είχα όρεξη να βγω. Αργότερα δεν είχα όρεξη να φάω! Έπειτα δεν είχα όρεξη να δουλέψω! Ακατάσχετες, θλιβερές και απογοητευτικές σκέψεις καταλάμβαναν το νου μου, από τις οποίες δεν μπορούσα να βγάλ...

Τα πουλιά ζήλεψα

 Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης Από μικρός που τα έβλεπα μου άρεσε να τα παρατηρώ να κόβουν βόλτες δεξιά και αριστερά κοιτούσαν τον κόσμο από απόσταση τον μελετούσαν και ενώ κάποια από αυτά έβλεπαν θήραμα άλλα έβλεπαν φίλο άλλα ήταν μαύρα άλλα ήταν άσπρα μα όλα είχαν αυτό που όλοι ψάχνουμε την ελευθερία της ψυχής την ελευθερία της έκφρασης την ελευθερία της αλληλεγγύης για αυτό και εγώ τα ζήλεψα και μια μέρα τα χτύπησα στο σώμα μου. Ακολούθησε τον Γιώργο: Instagram: @georgios__papadakis  Facebook: @Georgios Papadakis  Ακολούθησε τo blog μας: Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή Instagram: @dimosiografiki_anataraxi

Για το χαμόγελό σου

Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης Σε έβλεπα κάθε βράδυ που γυρνούσες απ'τη δουλειά κάθε φορά το πρώτο πράγμα που έκανες ήταν να ανάψεις τσιγάρο κρατούσες μια φωτογραφία και βούρκωνες την κοιτούσες και της έλεγες: <<Δεν αντέχω άλλο αυτή την κούραση,αλλά θα συνεχίσω να παλεύω>> μετά την ξαναέβαζες στη θέση της και κάθε μέρα συνέχιζες στο ίδιο πρόγραμμα κάθε φορά που σε έβλεπα ήθελα τόσο να σου μιλήσω δεν άντεχα να σε βλέπω άλλο έτσι και έψαχνα έψαχνα κάτι να κάνω μόνο για να σε δω να χαμογελάς έτσι μια μέρα πήγα και έκοψα ένα τριαντάφυλλο από έναν κήπο σε σταμάτησα λίγο πριν μπεις στην είσοδο της πολυκατοικίας το βλέμμα σου έδειχνε την κόπωση του σώματός σου υπήρχε ένα παγκάκι λίγο πιο κάτω σου είπα να πάμε να κάτσουμε για να τα πούμε καθίσαμε και καθώς έβγαζες τον καπνό από την τσάντα σου εγώ σου έδωσα το τριαντάφυλλο χαμογέλασες μου είπες:<<Νομίζω ότι κάποια στιγμή θα εκραγώ.Αλλά τι να κάνω;>> και εγώ απάντησα:<<Αυτό ρε συ δεν είναι ζωή.Α...

Η δολοφονία της Ευτυχίας

Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης Ήταν ένα μικρό κορίτσι χαρούμενο και γλυκό έπαιζε έξω με τις φίλες της κάθε μέρα γυρνούσε απ'το σχολείο και μίλαγε στη μαμά της της έλεγε πώς τα περνούσε καθώς εκείνη ετοίμαζε το φαγητό Ο μπαμπάς της μόλις ερχόταν από τη δουλειά την έπαιρνε αγκαλιά και της έδινε φιλιά και αυτή πάντα χαμογελούσε γλυκά τα βράδια πάντα και οι δύο γονείς ερχόντουσαν μαζί της έλεγαν ιστορίες για να κοιμηθεί «Σ'αγαπάω μαμά,Σ'αγαπάω μπαμπά» τους έλεγε κάθε βράδυ όμως την επόμενη μέρα η Ευτυχία ξύπνησε από ένα δυνατό θόρυβο άκουγε φωνές και ουρλιαχτά απ'έξω δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί και από ποιον ανοίγει την πόρτα του σπιτιού και βλέπει σπίτια γκρεμισμένα και αίματα παντού προσπαθούσε να βρει τους γονείς της,αλλά δεν ήταν πουθενά καθώς έκλαιγε και παραπατούσε τους βλέπει να κείτονται λίγο πιο κάτω «Μαμά,Μπαμπά,τι συμβαίνει;»ρωτάει η Ευτυχία Μα,κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να μιλήσει και ενώ είχε πέσει η Ευτυχία κάτω και τους κοιτού...

Μαρία Κώτη: «Από μικρή κάθε φορά που έβλεπα πάλκο κάτι μου έκανε, ήθελα να ανέβω»

Μια γυναίκα που έχει προσφέρει πάρα πολλά στη μουσική, και που μπορεί να δώσει ακόμα περισσότερα σε νέους καλλιτέχνες. Η Μαρία Κώτη μας διηγήθηκε ιστορίες από το παρελθόν, και μας έδωσε τροφή για σκέψη για ζητήματα της επικαιρότητας, μιας και ανέκαθεν μέσα από την τέχνη της αναδείκνυε προβλήματα της κοινωνίας. Μια συνέντευξη που έγινε στο Ρέθυμνο, όπου ζει προς το παρόν η ίδια με την οικογένειά της. Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος Παπαδάκης Φωτογραφίες: Εύα Κρίκη Στη σελίδα σας στο Facebook είδαμε ότι το δισκογραφικό σας ντεμπούτο,έγινε με μέταλ μουσική.Πώς ήταν σαν εμπειρία για εσάς; Ήταν από τις ωραιότερες και σπουδαιότερες εμπειρίες. Μέταλ της δεκαετίας του '90, έπαιζα ακορντεόν και τραγουδούσα. Ήμουν frontwoman που λέμε στη μέταλ μουσική σκηνή και παίζαμε ένα υβρίδιο που είχε να κάνει με '90s ήχο και Doom Metal και με επιρροές μέχρι και το λαϊκό τραγούδι,το οποίο τραγουδούσα πάντα. Ξεκίνησα να τραγουδάω εδώ στο Ρέθυμνο ως φοιτήτρια, το 1994 ανέβηκα πρώτη φορά στο ...

Χρήστος Σαπουντζής: «Αυτό το σύστημα, ο καπιταλισμός, έχει δηλητήριο μέσα»

Συναντηθήκαμε στα Εξάρχεια με τον ηθοποιό Χρήστο Σαπουντζή και συζητήσαμε για θέατρο,πολιτική επικαιρότητα,κινηματογράφο,τηλεόραση. Mας είπε ακόμα πώς είναι να κάνεις παράσταση σε καφενείο! Η συζήτηση όμως δεν έμεινε μόνο εκεί. Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος Παπαδάκης Φωτογραφίες: Εύα Κρίκη Σε μια συνέντευξή σας στο παρελθόν,είχατε πει ότι δεν θα ξανακάνετε τηλεόραση. Θα θέλατε να μας πείτε γιατί; Όπως βλέπετε και εσείς,η τηλεόραση στην Ελλάδα έχει τελειώσει και οι προτάσεις που γίνονται δεν έχουν πλέον ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο αυτό βέβαια.Τα τελευταία χρόνια είχα πάρα πολλές ατυχίες λόγω της τηλεόρασης και έχασα πάρα πολλά λεφτά,λεφτά τα οποία πρόσφατα έμαθα ότι έχασα διαπαντός. Και αυτό είναι ένα πράγμα που με τράβηξε μακριά,γιατί ας μην γελιόμαστε,εγώ τηλεόραση έκανα καθαρά για οικονομικούς λόγους και η προβολή ή η αναγνωρισιμότητα που ήρθε δεν με ωφέλησε τόσο πολύ,δεν μου έδωσε δουλειές στο θέατρο τόσες πολλές και κυρίως γιατί η προσωπικότητά μου είχε χτιστεί μέσα στο θ...