Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαρία Κώτη: «Από μικρή κάθε φορά που έβλεπα πάλκο κάτι μου έκανε, ήθελα να ανέβω»


Μια γυναίκα που έχει προσφέρει πάρα πολλά στη μουσική, και που μπορεί να δώσει ακόμα περισσότερα σε νέους καλλιτέχνες. Η Μαρία Κώτη μας διηγήθηκε ιστορίες από το παρελθόν, και μας έδωσε τροφή για σκέψη για ζητήματα της επικαιρότητας, μιας και ανέκαθεν μέσα από την τέχνη της αναδείκνυε προβλήματα της κοινωνίας. Μια συνέντευξη που έγινε στο Ρέθυμνο, όπου ζει προς το παρόν η ίδια με την οικογένειά της.
Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος Παπαδάκης
Φωτογραφίες: Εύα Κρίκη



Στη σελίδα σας στο Facebook είδαμε ότι το δισκογραφικό σας ντεμπούτο,έγινε με μέταλ μουσική.Πώς ήταν σαν εμπειρία για εσάς;

Ήταν από τις ωραιότερες και σπουδαιότερες εμπειρίες. Μέταλ της δεκαετίας του '90, έπαιζα ακορντεόν και τραγουδούσα. Ήμουν frontwoman που λέμε στη μέταλ μουσική σκηνή και παίζαμε ένα υβρίδιο που είχε να κάνει με '90s ήχο και Doom Metal και με επιρροές μέχρι και το λαϊκό τραγούδι,το οποίο τραγουδούσα πάντα. Ξεκίνησα να τραγουδάω εδώ στο Ρέθυμνο ως φοιτήτρια, το 1994 ανέβηκα πρώτη φορά στο πάλκο,αλλά από μικρή κάθε φορά που έβλεπα πάλκο κάτι μου έκανε, ήθελα να ανέβω. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία για μένα λοιπόν, η συμμετοχή μου στη μέταλ μουσική και καλλιτεχνικά όμως ήταν κάτι πολύ εφάμιλλο με αυτό που έκανα αργότερα. Πάντως υπάρχουν και στο Youtube κομμάτια μας, Asphodel μας έλεγαν.

Μιας και αναφέραμε το ίντερνετ,ποια είναι η γνώμη σας γενικά για αυτό; 

Το συμπαθώ γιατί το χρησιμοποιώ,αλλά όταν κάτι γίνεται σε υπερβολικό βαθμό και σε μετατρέπει σε ρομπότ,θα πρέπει να σε βάλει σε σκέψη για το αν σου κάνει καλό ή όχι.

Ήταν για εσάς επομένως από μικρή ένα όνειρο να ασχοληθείτε με τη μουσική;

Δεν θα έλεγα ότι ήταν ένα όνειρο απαραίτητα. Θυμάμαι στο σχολείο σε μια έκθεση είχα γράψει ότι θέλω να γίνω ηθοποιός,και φυσικά η μάνα μου δεν αντέδρασε και πολύ θετικά σε αυτό όπως όλες σχεδόν τότε οι Ελληνίδες μητέρες, αλλά στην πορεία σπούδασα έγινα φιλόλογος και μετά ακολούθησα τη μουσική.

Σας είχαμε δει πρόσφατα σε μια συναυλία εδώ στην Πλατεία Μικρασιατών,μαζί με τους Social Waste. Είστε φίλοι χρόνια με τα παιδιά;

Με τα παιδιά είμαστε συνοδοιπόροι πάρα πολλά χρόνια,γιατί όταν ήμουν στους Χαΐνηδες τα παιδιά ήταν ακόμα στο σχολείο και μας είχαν στείλει τότε στο σχήμα να ακούσουμε μια πειραματική τους εργασία πάνω στον «Ακροβάτη» των Χαΐνηδων,είχανε πάρει ένα απόσπασμα από το κομμάτι και το είχαν προσαρμόσει σε ραπ εκδοχή. Εξαιρετικά παιδιά και αξιόλογα στη δουλειά τους.

Τι σκέφτεστε για όλα αυτά που συμβαίνουν πολιτικά στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο γενικότερα;

Ζούμε σε ένα παγκόσμιο χωριό και αυτό θεωρώ ότι είναι καλό να το σκεφτόμαστε. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να κοιτάμε μόνο το τι γίνεται μέχρι την αυλή μας, γιατί έτσι πάμε με μαθηματική ακρίβεια στο παρελθόν και αυτό δεν νομίζω ότι θα έχει καλή κατάληξη. Καλό είναι να παρεμβαίνουμε, ο κάθε ένας με τον τρόπο του, εγώ μέσα από την τέχνη μου παρεμβαίνω χρόνια τώρα και με τους Χαΐνηδες συνοδοιπορία επί δεκαεπτά συναπτά έτη, αλλά και μόνη μου με αυτά που κάνω. Ο τρόπος ζωής,καμιά φορά μας ανατρέπει αυτό που σκεφτόμαστε,η καθημερινότητα ειδικά, σε μια Ελλάδα και σε ένα παγκόσμιο χωριό,όπως είπα και πιο πριν, που λίγο στηρίζει τις εναλλακτικές φωνές. Δεν είμαι ενταγμένη όμως σε κανένα κόμμα,και ούτε με αφορούν αυτά τα πράγματα, δεν θεωρώ ότι το χρειαζόμαστε αυτό για να πετύχουμε την αλλαγή που θέλουμε.

Ζείτε μόνιμα πλέον στο Ρέθυμνο;

Θα δείξει αν θα μείνω μόνιμα,έχω αλλάξει τόσες φορές στέγη που δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. Μάλλον, θα έλεγα ότι το Ρέθυμνο θα αποφασίσει αν θα μείνω ή όχι.

Έχετε σπουδάσει κλασική φιλολογία και βυζαντινή μουσική.

Ναι,φιλολογία στο Ρέθυμνο και βυζαντινή μουσική στο Ηράκλειο. Επαγγελματικά δεν ασχολήθηκα, αλλά θα έλεγα ότι όλα αυτά είναι ένα υλικό που το κουβαλάμε πάντα και εντάσσεται σε άλλα πράγματα,καινούργια και παίρνει άλλες μορφές,μέχρι και στον τρόπο που επικοινωνούμε αυτή τη στιγμή.

Εάν κάποιος θέλει να σας ακούσει live, πότε και που μπορεί να έρθει;

Πρόσφατα φτιάξαμε ένα πολύ ωραίο σχήμα,με τον Μανώλη Μανουσάκη στο λαούτο και στη φωνή,ο Στέλιος Ζερβός στο τραγούδι και στο τρίχορδο μπουζούκι και ο Χάρης Παναγιωτάκης στη λύρα και στο τραγούδι. Παίζουμε τραγούδια παραδοσιακά, από την Κρητική έως την έντεχνη παραλαβή,και θα εμφανιστούμε εδώ 15 Ιουνίου. Θα κάνουμε όμως και άλλες εμφανίσεις σε όλη την Κρήτη και αργότερα και αλλού.

Ακολούθησε τo blog μας:
Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή
Instagram: @dimosiografiki_anataraxi

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χατζηθεοδοσίου: «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής.» .

 «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής. Κι εγώ θα πω ότι δεν είναι λογικό το 70% να δηλώνει τόσο μικρά εισοδήματα. Αλλά μια οριζόντια πολιτική πάντα είναι άδικη. Από αυτούς πρέπει να κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα» τόνισε ο κ.Χατζηθεοδοσίου Σχολιάζοντας την απάντηση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «δεν μπορεί να παίρνει ο εργοδότης λιγότερα χρήματα από τον εργαζόμενο», απάντησε πως «οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όλες αυτές οι επιχειρήσεις όπου ουσιαστικά εργοδότης και εργαζόμενος είναι το ίδιο πρόσωπο, ουσιαστικά είναι εργαζόμενοι, άρα δεν έχει εργαζόμενο η επιχείρηση. Το πρώτο επιχείρημα που ακούγεται δεν υπάρχει. Αυτός ο “επιχειρηματίας”, του εαυτού του εργαζόμενος και εργοδότης, είναι πρόσωπα που ταυτίζονται. Είναι πιθανό να έχει εισόδημα κάτω από 11.000 ευρώ. Γιατί φαίνεται περίεργο; Μετά την περίοδο των μνημονίων, της πανδημίας, της ενεργειακής κρίσης, έχουμε τέτοια φαινόμενα, ιδιαίτερα στην περιφέρεια». «Τι κερδίζει βασικά η κυβέρνηση με αυτό το ν...

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Γράφει η Ελεονώρα Κοτρώζου Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, Είχα μέσα μου μια λίμνη από ελπίδες, ελπίδες πως υπάρχεις. Δυστυχώς αυτή η λίμνη στέρεψε· και όσο σου γράφω αυτό εδώ το τελευταίο γράμμα, εξατμίζεται και η τελευταία της σταγόνα. Η πίστη σε σένα κουράστηκε να μάχεται και πλέον αποσύρεται. Κλείνοντας μια ακόμη δεκαετία, πάει πια να αναπαυθεί. Ετούτο εδώ λοιπόν το αποχαιρετιστήριο γράμμα, σου το στέλνω για να σου πω πόσο με έχει κουράσει, απογοητεύσει και πληγώσει, να πιστεύω σε κάτι μαγικό ως και την τελευταία στιγμή. Μέχρι να καταλάβω πως εκείνος που έβαζε το δώρο μου κάτω  από το δέντρο κάθε φορά που ξημέρωναν Χριστούγεννα δεν ήσουν εσύ, αλλά ο μπαμπάς μου, έκανα οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μου για να σε δω. Έμενα άγρυπνη μέχρι αργά και κρυφοκοιτούσα από τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου. Περίμενα· περίμενα πολύ. Ώσπου τα ανυπόμονα παιδικά μου μάτια έκλειναν από την κούραση· και φυσικά λίγες ώρες αργότερα, ξυπνούσα στεναχωρημένη που για ακόμη μια χρονιά δεν σε συν...

Το θέατρο στη νύχτα

Γράφει η Χριστίνα Μαλιαρίτη Τα πράγματα ήταν έτσι από πάντα, όσα έβλεπα πιο πολύ με άγγιζαν παρά με κοίταζαν. Στην πόλη ήταν νύχτα, πάντα μου έλεγε η μάνα μου να μην τριγυρίζω νύχτα αλλά και τι κατάλαβα μέχρι τώρα που τριγύριζα με το φως; Ο κόσμος μου έδειχνε το σκληρό του πρόσωπο, αυτό που προσφέρει η ξεκούραση της νύχτας, αυτή η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά που γεννιέται στους ανθρώπους με τον ύπνο. Αυτές είναι που γεννούν στους ανθρώπους -μαζί με άλλα- την υπεροψία που κι αυτή με την σειρά της γεννά την κακία. Γεννιέται, λοιπόν, κι αυτή με τον ύπνο, άλλος ένας κρίκος αυτής της τόσο τρομακτικής αλυσίδας. Ο ύπνος ξεκουράζει κι είσαι έπειτα έτοιμος και πανέτοιμος να πατήσεις, να σπρώξεις, ν' αποστρέψεις, να πληγώσεις. Όσα πρέπει να κάνεις δηλαδή για να μην σε καταπιούν. Την νύχτα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι ήταν καλύτεροι την νύχτα, ήταν γλυκείς και μαλακοί, δύο πράγματα που βρίσκεις μονάχα σε κουρασμένα μάτια. Περπάταγα στην νυχτερινή Αθήνα, ένα θέατρο σχόλ...