Για το χαμόγελό σου

Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης

Σε έβλεπα κάθε βράδυ που γυρνούσες απ'τη δουλειά
κάθε φορά το πρώτο πράγμα που έκανες ήταν να ανάψεις τσιγάρο
κρατούσες μια φωτογραφία και βούρκωνες
την κοιτούσες και της έλεγες: <<Δεν αντέχω άλλο αυτή την κούραση,αλλά θα συνεχίσω να παλεύω>>
μετά την ξαναέβαζες στη θέση της
και κάθε μέρα συνέχιζες στο ίδιο πρόγραμμα
κάθε φορά που σε έβλεπα ήθελα τόσο να σου μιλήσω
δεν άντεχα να σε βλέπω άλλο έτσι και έψαχνα
έψαχνα κάτι να κάνω μόνο για να σε δω να χαμογελάς
έτσι μια μέρα πήγα και έκοψα ένα τριαντάφυλλο από έναν κήπο
σε σταμάτησα λίγο πριν μπεις στην είσοδο της πολυκατοικίας
το βλέμμα σου έδειχνε την κόπωση του σώματός σου
υπήρχε ένα παγκάκι λίγο πιο κάτω
σου είπα να πάμε να κάτσουμε για να τα πούμε
καθίσαμε και καθώς έβγαζες τον καπνό από την τσάντα σου
εγώ σου έδωσα το τριαντάφυλλο
χαμογέλασες
μου είπες:<<Νομίζω ότι κάποια στιγμή θα εκραγώ.Αλλά τι να κάνω;>>
και εγώ απάντησα:<<Αυτό ρε συ δεν είναι ζωή.Αυτό είναι επιβίωση.>>
με κοίταξες και όπως κάπνιζες
σου έδωσα το χέρι μου
εκείνη τη στιγμή πάλι χαμογέλασες
μου έδωσες το δικό σου
και για μένα εκείνη η στιγμή ήταν μια δική σου νίκη.

Ακολούθησε τον Γιώργο:
Instagram: @georgios__papadakis 
Facebook: @Georgios Papadakis 

Ακολούθησε τo blog μας:
Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή
Instagram: @dimosiografiki_anataraxi