Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου (Γκ. Γκ. Μάρκεζ)


Βιβλιοπρόταση από τη Βάσω Κωνσταντινίδου

«Ποτέ δεν υπήρξε έγκλημα που να είχε προαναγγελθεί περισσότερο». Αυτή ήταν η βασική παρατήρηση του ανακριτή καθώς μελετούσε το χρονικό αυτού του θανάτου.

Το «Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου» αποτελεί μιαν αναδρομή στο φόνο του Σαντιάγο Νασάρ, ενός νέου, αραβικής καταγωγής που βρέθηκε μπλεγμένος σε ένα δίχτυ από συμπτώσεις και αβέβαιες κινήσεις όσων είχαν προλάβει να πληροφορηθούν αυτό που επρόκειτο να συμβεί.

Ο ήρωας του Μάρκεζ, ένα πρωινό που κανείς δεν μπόρεσε με σιγουριά να θυμηθεί αν έβρεχε ή όχι, κατονομάστηκε από την Άγχελα Βικάριο κι έτσι μπήκε στο στόχαστρο των αδελφών της που ήταν αποφασισμένοι να ξεπλύνουν την τιμή της αδελφής και της τιμής τους.

Ο φόνος αυτός, προαναγγέλθηκε τουλάχιστον δέκα φορές, χωρίς ωστόσο ο ερχομός του να φτάσει στα αυτιά του Σαντιάγο Νασάρ.

«Δεν ήμουν μόνος. Εκείνη τη μέρα όλα είχαν τη μυρωδιά του Σαντιάγο Νασάρ. Οι αδελφοί Βικάριο την αισθάνθηκαν στο μπουντρούμι που τους είχε κλείσει ο δήμαρχος ώσπου να αποφασίσει τι να τους κάνει. «όσο και να τρίφτηκα με σαπούνι και σφουγγάρι δε μπόρεσα να βγάλω τη μυρωδιά από πάνω μου», μου είπε ο Πέδρο Βικάριο».

Όταν ο Σαντιάγο Νασάρ έφτασε να διασχίζει το διπλανό σπίτι προκειμένου να μπει στο δικό του από την πίσω πόρτα, κρατώντας τα πληγιασμένα σωθικά του στα χέρια, ορισμένοι από όσους είχαν μάθει για το φονικό, εξακολουθούσαν να πιστεύουν πως στα ζητήματα τιμής τολμούν και πρέπει να εμπλακούν μονάχα οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Κάποια ανερμήνευτα όνειρα, η πεποίθηση πως μια τόσο συζητημένη δολοφονία ήταν αδύνατο εν τέλει να διαπραχθεί, ένα απατηλό όραμα που αποδείχθηκε καθοριστικό κι ένα απίστευτο παιχνίδι με την μπροστινή και την πίσω πόρτα ενός σπιτιού, φανερώνουν τη δύναμη της Τύχης και της Μοίρας που έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο στη ζωή κάθε ανθρώπου.-

Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Λιβάνη Νέα σύνορα».


Ακολούθησε τη Βάσω:
Facebook: @Βάσω Κωνσταντινίδου
Instagram: @b_konstantinidou

Ακολούθησε το blog μας:
Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή
Instagram: @dimosiografiki_anataraxi

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χατζηθεοδοσίου: «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής.» .

 «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής. Κι εγώ θα πω ότι δεν είναι λογικό το 70% να δηλώνει τόσο μικρά εισοδήματα. Αλλά μια οριζόντια πολιτική πάντα είναι άδικη. Από αυτούς πρέπει να κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα» τόνισε ο κ.Χατζηθεοδοσίου Σχολιάζοντας την απάντηση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «δεν μπορεί να παίρνει ο εργοδότης λιγότερα χρήματα από τον εργαζόμενο», απάντησε πως «οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όλες αυτές οι επιχειρήσεις όπου ουσιαστικά εργοδότης και εργαζόμενος είναι το ίδιο πρόσωπο, ουσιαστικά είναι εργαζόμενοι, άρα δεν έχει εργαζόμενο η επιχείρηση. Το πρώτο επιχείρημα που ακούγεται δεν υπάρχει. Αυτός ο “επιχειρηματίας”, του εαυτού του εργαζόμενος και εργοδότης, είναι πρόσωπα που ταυτίζονται. Είναι πιθανό να έχει εισόδημα κάτω από 11.000 ευρώ. Γιατί φαίνεται περίεργο; Μετά την περίοδο των μνημονίων, της πανδημίας, της ενεργειακής κρίσης, έχουμε τέτοια φαινόμενα, ιδιαίτερα στην περιφέρεια». «Τι κερδίζει βασικά η κυβέρνηση με αυτό το ν...

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Γράφει η Ελεονώρα Κοτρώζου Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, Είχα μέσα μου μια λίμνη από ελπίδες, ελπίδες πως υπάρχεις. Δυστυχώς αυτή η λίμνη στέρεψε· και όσο σου γράφω αυτό εδώ το τελευταίο γράμμα, εξατμίζεται και η τελευταία της σταγόνα. Η πίστη σε σένα κουράστηκε να μάχεται και πλέον αποσύρεται. Κλείνοντας μια ακόμη δεκαετία, πάει πια να αναπαυθεί. Ετούτο εδώ λοιπόν το αποχαιρετιστήριο γράμμα, σου το στέλνω για να σου πω πόσο με έχει κουράσει, απογοητεύσει και πληγώσει, να πιστεύω σε κάτι μαγικό ως και την τελευταία στιγμή. Μέχρι να καταλάβω πως εκείνος που έβαζε το δώρο μου κάτω  από το δέντρο κάθε φορά που ξημέρωναν Χριστούγεννα δεν ήσουν εσύ, αλλά ο μπαμπάς μου, έκανα οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μου για να σε δω. Έμενα άγρυπνη μέχρι αργά και κρυφοκοιτούσα από τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου. Περίμενα· περίμενα πολύ. Ώσπου τα ανυπόμονα παιδικά μου μάτια έκλειναν από την κούραση· και φυσικά λίγες ώρες αργότερα, ξυπνούσα στεναχωρημένη που για ακόμη μια χρονιά δεν σε συν...

Το θέατρο στη νύχτα

Γράφει η Χριστίνα Μαλιαρίτη Τα πράγματα ήταν έτσι από πάντα, όσα έβλεπα πιο πολύ με άγγιζαν παρά με κοίταζαν. Στην πόλη ήταν νύχτα, πάντα μου έλεγε η μάνα μου να μην τριγυρίζω νύχτα αλλά και τι κατάλαβα μέχρι τώρα που τριγύριζα με το φως; Ο κόσμος μου έδειχνε το σκληρό του πρόσωπο, αυτό που προσφέρει η ξεκούραση της νύχτας, αυτή η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά που γεννιέται στους ανθρώπους με τον ύπνο. Αυτές είναι που γεννούν στους ανθρώπους -μαζί με άλλα- την υπεροψία που κι αυτή με την σειρά της γεννά την κακία. Γεννιέται, λοιπόν, κι αυτή με τον ύπνο, άλλος ένας κρίκος αυτής της τόσο τρομακτικής αλυσίδας. Ο ύπνος ξεκουράζει κι είσαι έπειτα έτοιμος και πανέτοιμος να πατήσεις, να σπρώξεις, ν' αποστρέψεις, να πληγώσεις. Όσα πρέπει να κάνεις δηλαδή για να μην σε καταπιούν. Την νύχτα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι ήταν καλύτεροι την νύχτα, ήταν γλυκείς και μαλακοί, δύο πράγματα που βρίσκεις μονάχα σε κουρασμένα μάτια. Περπάταγα στην νυχτερινή Αθήνα, ένα θέατρο σχόλ...