Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελλάδα: Η χώρα των πολιτικάντηδων

Γράφει ο  Γιώργος Παπαδάκης

Ο θάνατος του μεγάλου ηγέτη,Φιντέλ Κάστρο,για κάποιους ήταν ένα λυπηρό γεγονός και για κάποιους ένα χαρμόσυνο. Μέσα σε όλο αυτό το χαμό που γινόταν στο διαδίκτυο,στην τηλεόραση,σ το ραδιόφωνο, στους δρόμους,είχες και τους πολιτικούς της Ελλάδας να δείχνουν...το «καλό» τους πρόσωπο όσον αφορά αυτό το γεγονός.Δηλαδή: Είχες τον Αλέξη Τσίπρα - ναι καλέ, τον αριστερό πρωθυπουργό μας- να δηλώνει μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Twitter:«Αντίο κομαντάτε. Ως την παντοτινή νίκη των λαών.» και στην συνέχεια τον Κυριάκο Μητσοτάκη -ναι καλέ,τον πολιτικό κρατούμενο- να δηλώνει: «Ο Φιντέλ Κάστρο υπήρξε αναμφίβολα μια ιστορική προσωπικότητα, σύμβολο της κουβανέζικης επανάστασης και μιας εποχής σκληρών διεθνών αντιπαραθέσεων που ανήκει πια στο παρελθόν. Η πορεία του επιβεβαίωσε ότι πρόοδος χωρίς οικονομική και πολιτική ελευθερία, δεν μπορεί να υπάρξει».Και τελειώνοντας, βγήκε και η Φώφη Γεννηματά -ναι καλέ,η σοσιαλίστρια- για να πει μέσω του προσωπικού της λογαριασμού στο Twitter:«Σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή,αγωνίστηκε για τις ιδέες και τη χώρα του και έγινε παγκόσμιο σύμβολο». Ποια είναι όμως η ειρωνεία στις δηλώσεις των τριών αυτών πολιτικών; Μα, φυσικά το γεγονός ότι αυτούς που χαϊδεύουν τώρα και οι τρεις, ήταν οι ίδιοι ή οι πολιτικά πρόγονοι τους,οι οποίοι προσπάθησαν μέσω της CIA 638 φορές να τον δολοφονήσουν! Και για να λέμε τα πράγματα όπως είναι,και οι τρεις θα ευχόντουσαν να μην υπήρξε ποτέ ο Φιντέλ Κάστρο, θα ευχόντουσαν να μην γινόταν ποτέ σύμβολο. Εντάξει,και ο Μητσοτάκης με το που κάποιος αναφερθεί για τους κομμουνιστές στην Ελλάδα ή και έξω από την Ελλάδα αμέσως να πει:«Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είναι αυτός που στην Ελλάδα νομιμοποίησε το Κ.Κ.Ε,εμείς σεβόμαστε τις απόψεις των κομμουνιστών γενικότερα»,και άλλα διάφορα τέτοια επικοινωνιακά. Σ την πραγματικότητα όμως,θα ήθελε πολύ να μην υπήρχαν κομμουνιστές στην Ελλάδα ή και σε όλο τον κόσμο.
Ζούμε σε μια χώρα που ο κόσμος είναι φοβισμένος, απογοητευμένος. Δεν είναι ότι δεν θέλει να δει κάτι καλό να γίνεται-προφανώς και θέλει. Μετά την απογοήτευση που πήρε με τον ΣΥΡΙΖΑ σαν να «πάγωσε» ο ελληνικός λαός. Κάτι λείπει,όμως σίγουρα η λύση δεν είναι οι τρεις που αναφέραμε αλλά ούτε και οι ναζί, για ευνόητους λόγους νομίζουμε.

Ακολούθησε τον Γιώργο:
Facebook: @Georgios Papadakis
Instagram: @georgios__papadakis

Ακολούθησε το blog μας: 
Facebook: @Δημοσιογραφική αναταραχή
Instagram: @dimosiografiki_anataraxi

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χατζηθεοδοσίου: «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής.» .

 «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής. Κι εγώ θα πω ότι δεν είναι λογικό το 70% να δηλώνει τόσο μικρά εισοδήματα. Αλλά μια οριζόντια πολιτική πάντα είναι άδικη. Από αυτούς πρέπει να κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα» τόνισε ο κ.Χατζηθεοδοσίου Σχολιάζοντας την απάντηση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «δεν μπορεί να παίρνει ο εργοδότης λιγότερα χρήματα από τον εργαζόμενο», απάντησε πως «οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όλες αυτές οι επιχειρήσεις όπου ουσιαστικά εργοδότης και εργαζόμενος είναι το ίδιο πρόσωπο, ουσιαστικά είναι εργαζόμενοι, άρα δεν έχει εργαζόμενο η επιχείρηση. Το πρώτο επιχείρημα που ακούγεται δεν υπάρχει. Αυτός ο “επιχειρηματίας”, του εαυτού του εργαζόμενος και εργοδότης, είναι πρόσωπα που ταυτίζονται. Είναι πιθανό να έχει εισόδημα κάτω από 11.000 ευρώ. Γιατί φαίνεται περίεργο; Μετά την περίοδο των μνημονίων, της πανδημίας, της ενεργειακής κρίσης, έχουμε τέτοια φαινόμενα, ιδιαίτερα στην περιφέρεια». «Τι κερδίζει βασικά η κυβέρνηση με αυτό το ν...

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Γράφει η Ελεονώρα Κοτρώζου Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, Είχα μέσα μου μια λίμνη από ελπίδες, ελπίδες πως υπάρχεις. Δυστυχώς αυτή η λίμνη στέρεψε· και όσο σου γράφω αυτό εδώ το τελευταίο γράμμα, εξατμίζεται και η τελευταία της σταγόνα. Η πίστη σε σένα κουράστηκε να μάχεται και πλέον αποσύρεται. Κλείνοντας μια ακόμη δεκαετία, πάει πια να αναπαυθεί. Ετούτο εδώ λοιπόν το αποχαιρετιστήριο γράμμα, σου το στέλνω για να σου πω πόσο με έχει κουράσει, απογοητεύσει και πληγώσει, να πιστεύω σε κάτι μαγικό ως και την τελευταία στιγμή. Μέχρι να καταλάβω πως εκείνος που έβαζε το δώρο μου κάτω  από το δέντρο κάθε φορά που ξημέρωναν Χριστούγεννα δεν ήσουν εσύ, αλλά ο μπαμπάς μου, έκανα οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μου για να σε δω. Έμενα άγρυπνη μέχρι αργά και κρυφοκοιτούσα από τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου. Περίμενα· περίμενα πολύ. Ώσπου τα ανυπόμονα παιδικά μου μάτια έκλειναν από την κούραση· και φυσικά λίγες ώρες αργότερα, ξυπνούσα στεναχωρημένη που για ακόμη μια χρονιά δεν σε συν...

Το θέατρο στη νύχτα

Γράφει η Χριστίνα Μαλιαρίτη Τα πράγματα ήταν έτσι από πάντα, όσα έβλεπα πιο πολύ με άγγιζαν παρά με κοίταζαν. Στην πόλη ήταν νύχτα, πάντα μου έλεγε η μάνα μου να μην τριγυρίζω νύχτα αλλά και τι κατάλαβα μέχρι τώρα που τριγύριζα με το φως; Ο κόσμος μου έδειχνε το σκληρό του πρόσωπο, αυτό που προσφέρει η ξεκούραση της νύχτας, αυτή η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά που γεννιέται στους ανθρώπους με τον ύπνο. Αυτές είναι που γεννούν στους ανθρώπους -μαζί με άλλα- την υπεροψία που κι αυτή με την σειρά της γεννά την κακία. Γεννιέται, λοιπόν, κι αυτή με τον ύπνο, άλλος ένας κρίκος αυτής της τόσο τρομακτικής αλυσίδας. Ο ύπνος ξεκουράζει κι είσαι έπειτα έτοιμος και πανέτοιμος να πατήσεις, να σπρώξεις, ν' αποστρέψεις, να πληγώσεις. Όσα πρέπει να κάνεις δηλαδή για να μην σε καταπιούν. Την νύχτα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι ήταν καλύτεροι την νύχτα, ήταν γλυκείς και μαλακοί, δύο πράγματα που βρίσκεις μονάχα σε κουρασμένα μάτια. Περπάταγα στην νυχτερινή Αθήνα, ένα θέατρο σχόλ...