* Ο Πάνος Ζάχαρης είναι πολιτικός γελοιογράφος στην εφημερίδα << Το Ποντίκι>> και στο ηλεκτρονικό περιοδικό <<Ατέχνως>>.Παράλληλα ασχολείται με την δημιουργία κόμιξ.
Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος A. Παπαδάκης
Ασχολείσαι με σκίτσα,γελοιογραφίες,σατιρικά φωτομοντάζ...Πότε και πως πήρες αυτή την απόφαση;
Η δουλειά μου δεν είναι μία δουλειά η οποία σου προκύπτει τυχαία.Μεγάλωσα σε ένα εξαιρετικά πολιτικοποιημένο οικογενειακό περιβάλλον και παράλληλα από μικρός αγαπούσα την ζωγραφική,τα κόμιξ,αλλά και την γελοιογραφία η οποία έμπαινε στο σπίτι μέσω των εφημερίδων και των λευκωμάτων.Από τα μαθητικά μου χρόνια δημιουργούσα σκίτσα που σατίριζαν τις καταστάσεις που ζούσα στο σχολείο,το φροντιστήριο κλπ.Ως φοιτητής στη Φιλοσοφική άρχισα να δημοσιεύω και <<καθαρά>> πολιτικά σκίτσα στον <<Οδηγητή>>.Δεν είχα σκεφτεί ως τότε ότι θα μπορούσα να ζήσω από αυτό.
Διαπίστωσα ότι τα σκίτσα μου άρεσαν και είχαν αποδοχή οπότε αποφάσισα να το κυνηγήσω πιο σοβαρά,γιατί ήταν κάτι που με γέμιζε,με ενθουσίαζε.Στα 22 μου λοιπόν,γράφτηκα στη σχολή του Σπύρου Ορνεράκη,κάνοντας ένα βήμα στο να εξελιχθώ ως σκιτσογράφος και να επιδιώξω να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα.
Ποιες ήταν οι πρώτες σου συνεργασίες και πότε ακούστηκαν τα πρώτα θετικά σχόλια;
Θα ήταν υποκριτικό να ισχυριστώ ότι αδιαφορώ για τα θετικά σχόλια.Μια γελοιογραφία δεν δημιουργείται για να μείνει σ'ένα συρτάρι,αλλά για να κυκλοφορήσει και να <<αγγίξει>> όσους περισσότερους γίνεται.Από μικρός άκουγα καλά λόγια για τις ζωγραφιές και μετά για τα σκίτσα μου.Το πρώτο <<έμπρακτο>> μπράβο ήταν η δημοσίευση άγουρων σκίτσων μου σε δύο ιστορικά έντυπα: τον <<Οδηγητή>> και το <<Αντί>> το 2005.
Σου έχει συμβεί ποτέ,κάποιο μέλος ενός κόμματος να ενοχληθεί από ένα έργο σου; Και αν ναι,πως το αντιμετωπίζεις;
Δεν με έχει ενοχλήσει ποτέ κάποιος βουλευτής ή υπουργός.Κάποιες λίγες φορές ωστόσο,<<τα'χω ακούσει>> για τα καλά από μέλη ή υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ παλιότερα,αν θυμάμαι καλά,και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως στα social media που είμαι αρκετά ενεργός.Δεν αντιδρώ,καθώς όποιος κρίνει,κρίνεται και σέβομαι το δικαίωμα του καθενός να εκφράσει την γνώμη του.Το συζητώ συνήθως ψύχραιμα.Ε,κάποιες φορές που << ξεφεύγει>> το πράγμα,αρχίζω να <<τρολάρω>>...
Αν κάποιο παιδί σου έλεγε ότι θέλει να ακολουθήσει το ίδιο επάγγελμα με εσένα,τι θα το συμβούλευες;
Δυστυχώς,η κατάσταση στον Τύπο είναι τραγική με αποτέλεσμα οι δουλειές να είναι ελάχιστες και εξαιρετικά υποαμειβόμενες.Αυτό ακυρώνει την κλασική συμβουλή: <<δούλεψε πολύ για να βελτιωθείς και να ξεχωρίσεις,κι έτσι θα βρεις τον δρόμο σου στον χώρο>>.Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κάποιος εξαιρετικά καλός δημιουργός να μην καταφέρει να ζήσει ως πολιτικός γελοιογράφος.Παρ'όλα αυτά,τα social media δίνουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσεις και να διαδώσεις τη δουλειά σου ευρύτατα,ακόμα και ως ερασιτέχνης.Νομίζω το κλειδί ώστε να εξελιχθεί κάποιος δημιουργός,είναι κυρίως η ασταμάτητη επαφή με την επικαιρότητα αλλά και η σφαιρική-πολύπλευρη μόρφωση.Η συνεχής μελέτη της ιστορίας,της φιλοσοφίας,της οικονομίας και η καλή χρήση της γλώσσας είναι στοιχεία απαραίτητα,ώστε να <<αποδομείς>> και να επεξεργάζεσαι την επικαιρότητα.Η βελτίωση του σχεδίου και η διαμόρφωση ενός προσωπικού-διακριτού ύφους έρχεται με τον καιρό και τη συνεχή δουλειά.
Ελλάδα 2016 και η ανεργία όλο και μεγαλώνει.Η εξαθλίωση και η ανέχεια ταυτοχρόνως. Που χρειάζεται ο κόσμος,κατά την γνώμη σου,να πιστέψει; Τι είναι αυτό που χρειάζεται;
Θα ήθελα και κάποια δικά σου σχόλια για την πολιτική επικαιρότητα.
Το σχόλιό μου για την επικαιρότητα είναι συνεχές και γίνεται κυρίως μέσα από την δουλειά μου.Η γνώμη μου σε δύο γραμμές,είναι ότι εμείς οι εργαζόμενοι πρέπει να πάψουμε να ελπίζουμε σε ''Σωτήρες'' και να δοκιμάσουμε τις δικές μας δυνάμεις.Ο κόσμος δεν αλλάζει με κουβέντες,με προσευχές ή και με σκίτσα.Αλλάζει με αγώνες για τα <<μικρά>> αλλά και για τα <<μεγάλα>>.
Συνέντευξη-επιμέλεια: Γιώργος A. Παπαδάκης
Ασχολείσαι με σκίτσα,γελοιογραφίες,σατιρικά φωτομοντάζ...Πότε και πως πήρες αυτή την απόφαση;
Η δουλειά μου δεν είναι μία δουλειά η οποία σου προκύπτει τυχαία.Μεγάλωσα σε ένα εξαιρετικά πολιτικοποιημένο οικογενειακό περιβάλλον και παράλληλα από μικρός αγαπούσα την ζωγραφική,τα κόμιξ,αλλά και την γελοιογραφία η οποία έμπαινε στο σπίτι μέσω των εφημερίδων και των λευκωμάτων.Από τα μαθητικά μου χρόνια δημιουργούσα σκίτσα που σατίριζαν τις καταστάσεις που ζούσα στο σχολείο,το φροντιστήριο κλπ.Ως φοιτητής στη Φιλοσοφική άρχισα να δημοσιεύω και <<καθαρά>> πολιτικά σκίτσα στον <<Οδηγητή>>.Δεν είχα σκεφτεί ως τότε ότι θα μπορούσα να ζήσω από αυτό.
Διαπίστωσα ότι τα σκίτσα μου άρεσαν και είχαν αποδοχή οπότε αποφάσισα να το κυνηγήσω πιο σοβαρά,γιατί ήταν κάτι που με γέμιζε,με ενθουσίαζε.Στα 22 μου λοιπόν,γράφτηκα στη σχολή του Σπύρου Ορνεράκη,κάνοντας ένα βήμα στο να εξελιχθώ ως σκιτσογράφος και να επιδιώξω να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα.Ποιες ήταν οι πρώτες σου συνεργασίες και πότε ακούστηκαν τα πρώτα θετικά σχόλια;
Θα ήταν υποκριτικό να ισχυριστώ ότι αδιαφορώ για τα θετικά σχόλια.Μια γελοιογραφία δεν δημιουργείται για να μείνει σ'ένα συρτάρι,αλλά για να κυκλοφορήσει και να <<αγγίξει>> όσους περισσότερους γίνεται.Από μικρός άκουγα καλά λόγια για τις ζωγραφιές και μετά για τα σκίτσα μου.Το πρώτο <<έμπρακτο>> μπράβο ήταν η δημοσίευση άγουρων σκίτσων μου σε δύο ιστορικά έντυπα: τον <<Οδηγητή>> και το <<Αντί>> το 2005.
Σου έχει συμβεί ποτέ,κάποιο μέλος ενός κόμματος να ενοχληθεί από ένα έργο σου; Και αν ναι,πως το αντιμετωπίζεις;
Δεν με έχει ενοχλήσει ποτέ κάποιος βουλευτής ή υπουργός.Κάποιες λίγες φορές ωστόσο,<<τα'χω ακούσει>> για τα καλά από μέλη ή υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ παλιότερα,αν θυμάμαι καλά,και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως στα social media που είμαι αρκετά ενεργός.Δεν αντιδρώ,καθώς όποιος κρίνει,κρίνεται και σέβομαι το δικαίωμα του καθενός να εκφράσει την γνώμη του.Το συζητώ συνήθως ψύχραιμα.Ε,κάποιες φορές που << ξεφεύγει>> το πράγμα,αρχίζω να <<τρολάρω>>...
Δυστυχώς,η κατάσταση στον Τύπο είναι τραγική με αποτέλεσμα οι δουλειές να είναι ελάχιστες και εξαιρετικά υποαμειβόμενες.Αυτό ακυρώνει την κλασική συμβουλή: <<δούλεψε πολύ για να βελτιωθείς και να ξεχωρίσεις,κι έτσι θα βρεις τον δρόμο σου στον χώρο>>.Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κάποιος εξαιρετικά καλός δημιουργός να μην καταφέρει να ζήσει ως πολιτικός γελοιογράφος.Παρ'όλα αυτά,τα social media δίνουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσεις και να διαδώσεις τη δουλειά σου ευρύτατα,ακόμα και ως ερασιτέχνης.Νομίζω το κλειδί ώστε να εξελιχθεί κάποιος δημιουργός,είναι κυρίως η ασταμάτητη επαφή με την επικαιρότητα αλλά και η σφαιρική-πολύπλευρη μόρφωση.Η συνεχής μελέτη της ιστορίας,της φιλοσοφίας,της οικονομίας και η καλή χρήση της γλώσσας είναι στοιχεία απαραίτητα,ώστε να <<αποδομείς>> και να επεξεργάζεσαι την επικαιρότητα.Η βελτίωση του σχεδίου και η διαμόρφωση ενός προσωπικού-διακριτού ύφους έρχεται με τον καιρό και τη συνεχή δουλειά.
Ελλάδα 2016 και η ανεργία όλο και μεγαλώνει.Η εξαθλίωση και η ανέχεια ταυτοχρόνως. Που χρειάζεται ο κόσμος,κατά την γνώμη σου,να πιστέψει; Τι είναι αυτό που χρειάζεται;
Θα ήθελα και κάποια δικά σου σχόλια για την πολιτική επικαιρότητα.
Το σχόλιό μου για την επικαιρότητα είναι συνεχές και γίνεται κυρίως μέσα από την δουλειά μου.Η γνώμη μου σε δύο γραμμές,είναι ότι εμείς οι εργαζόμενοι πρέπει να πάψουμε να ελπίζουμε σε ''Σωτήρες'' και να δοκιμάσουμε τις δικές μας δυνάμεις.Ο κόσμος δεν αλλάζει με κουβέντες,με προσευχές ή και με σκίτσα.Αλλάζει με αγώνες για τα <<μικρά>> αλλά και για τα <<μεγάλα>>.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου