Γράφει η Τσαμπίκα Βασιλειάδη,ποιήτρια-αρθρογράφος
Τι πάει να πει ξένος; Ρωτώ εγώ.
Ξένος είναι αυτός που γεννήθηκε σε άλλη πόλη, χώρα, ήπειρο;
Ή μήπως σε άλλη γειτονιά, στο δίπλα σπίτι;
Ξένος είναι και ο εαυτός μου, αυτός που δεν κατανοώ και δεν μου ταιριάζει.
Και τότε φοβάμαι.
Ξενοφοβία.
Σε μπέρδεψα μάλλον.
«Ξενοφοβία» είναι η λέξη που χρησιμοποιούν κάποιοι για να εκφράσουν την ανεξήγητη και άλογη φοβία που έχουν για άτομα που τυχαία γεννήθηκαν σε άλλο τόπο, μιλούν διαφορετική γλώσσα και πολύ πιθανόν ζουν με διαφορετικό τρόπο και νοοτροπία.
Λοιπόν; Εγώ δεν καταλαβαίνω. Δεν ανήκουμε όλοι στο ίδιο είδος; Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες βασικές ανάγκες και συναισθήματα; Δεν αγαπούν αυτοί οι «άλλοι»; Δεν πονάνε;
Ή εμείς; Εμείς τι είμαστε για εκείνους; «Ξένοι» κι εμείς; Ναι πιθανότατα.
Πολλές ερωτήσεις.
Κι εσύ που υποστηρίζεις την λογική αυτής της νοοτροπίας, εξήγησε μου. Γιατί να θεωρήσω ξένο κάποιον που γεννήθηκε σε άλλο τόπο;
Κι όλα αυτά τα πρόσωπα που συναντώ καθημερινά δίχως να λέμε ούτε καλημέρα;
Κι αυτό το κομμάτι που κρύβω μέσα μου και δεν γνωρίζω ακόμα;
Πρέπει να τα αποφεύγω κι αυτά;
Παράλογος ο κόσμος.
Εγώ όλους ως ανθρώπους τους ζω και τους αισθάνομαι.
Το πού γεννήθηκες, πού κοιμάσαι, πού δουλεύεις δεν με αφορά.
Καλός άνθρωπος είσαι; Αν ναι, τότε για μένα κάθε άλλο παρά ξένος είσαι.
Και κάτι τελευταίο.
Το να θεωρείς κομμάτι του εδάφους της γης-της μεγάλης μας μητέρας-δικό σου, δεν είναι απλά εγωιστικό αλλά ταυτόχρονα ότι πιο ουτοπικό και ηλίθιο θα μπορούσες να πιστέψεις ποτέ. Πλανάσαι πλάνην οικτράν, φίλε μου.
Και κατά συνέπεια, διώχνοντας συνανθρώπους σου, από αυτή σου την «περιούσια» -που καθετί άλλο είναι, παρά δική σου- δεν αμύνεσαι ούτε προστατεύεις την οικογένεια σου, όπως προφασίζονται κάποιοι. Απάνθρωπος είσαι, απλά. Άπληστο κι εγωιστικό ον που δεν αισθάνεται συμπάθεια για κανέναν, ο πόνος του ξένου δεν είναι πόνος για ‘σένα.
Τουλάχιστον ξέρω ποιο είναι το πρέπον για ‘σένα «ξενόφοβε» φίλε μου. Αν μείνεις ποτέ στο δρόμο, χωρίς σπίτι, με μια οικογένεια-αν είσαι τυχερός κι έχει επιζήσει ολόκληρη-να παραφέρεσαι ζητώντας έλεος, φαγητό κι έναν τόπο να νιώσεις έστω για λίγα λεπτά ασφάλεια εγώ θα σου κλείσω την πόρτα.
Αυτό δεν είναι το σωστό κατά την άποψη σου;
Το γεγονός πως κρατάς αρνητική στάση απέναντι σε έναν άνθρωπο λόγω της τυχαίας ταυτότητας του, υποδηλώνει πως περισσότερο τελικά φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό και προσπαθείς με νύχια και με δόντια να μειώσεις τον αριθμό των συγκρίσεων.
Για πες μου λοιπόν.
Εσύ; Πόσους
ξένους κρύβεις μέσα σου;
Τι πάει να πει ξένος; Ρωτώ εγώ.
Ξένος είναι αυτός που γεννήθηκε σε άλλη πόλη, χώρα, ήπειρο;
Ή μήπως σε άλλη γειτονιά, στο δίπλα σπίτι;
Ξένος είναι και ο εαυτός μου, αυτός που δεν κατανοώ και δεν μου ταιριάζει.
Και τότε φοβάμαι.
Ξενοφοβία.
Σε μπέρδεψα μάλλον.
«Ξενοφοβία» είναι η λέξη που χρησιμοποιούν κάποιοι για να εκφράσουν την ανεξήγητη και άλογη φοβία που έχουν για άτομα που τυχαία γεννήθηκαν σε άλλο τόπο, μιλούν διαφορετική γλώσσα και πολύ πιθανόν ζουν με διαφορετικό τρόπο και νοοτροπία.
Λοιπόν; Εγώ δεν καταλαβαίνω. Δεν ανήκουμε όλοι στο ίδιο είδος; Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες βασικές ανάγκες και συναισθήματα; Δεν αγαπούν αυτοί οι «άλλοι»; Δεν πονάνε;
Ή εμείς; Εμείς τι είμαστε για εκείνους; «Ξένοι» κι εμείς; Ναι πιθανότατα.
Πολλές ερωτήσεις.
Κι εσύ που υποστηρίζεις την λογική αυτής της νοοτροπίας, εξήγησε μου. Γιατί να θεωρήσω ξένο κάποιον που γεννήθηκε σε άλλο τόπο;
Κι όλα αυτά τα πρόσωπα που συναντώ καθημερινά δίχως να λέμε ούτε καλημέρα;
Κι αυτό το κομμάτι που κρύβω μέσα μου και δεν γνωρίζω ακόμα;
Πρέπει να τα αποφεύγω κι αυτά;
Παράλογος ο κόσμος.
Εγώ όλους ως ανθρώπους τους ζω και τους αισθάνομαι.
Το πού γεννήθηκες, πού κοιμάσαι, πού δουλεύεις δεν με αφορά.
Καλός άνθρωπος είσαι; Αν ναι, τότε για μένα κάθε άλλο παρά ξένος είσαι.
Και κάτι τελευταίο.
Το να θεωρείς κομμάτι του εδάφους της γης-της μεγάλης μας μητέρας-δικό σου, δεν είναι απλά εγωιστικό αλλά ταυτόχρονα ότι πιο ουτοπικό και ηλίθιο θα μπορούσες να πιστέψεις ποτέ. Πλανάσαι πλάνην οικτράν, φίλε μου.
Και κατά συνέπεια, διώχνοντας συνανθρώπους σου, από αυτή σου την «περιούσια» -που καθετί άλλο είναι, παρά δική σου- δεν αμύνεσαι ούτε προστατεύεις την οικογένεια σου, όπως προφασίζονται κάποιοι. Απάνθρωπος είσαι, απλά. Άπληστο κι εγωιστικό ον που δεν αισθάνεται συμπάθεια για κανέναν, ο πόνος του ξένου δεν είναι πόνος για ‘σένα.
Τουλάχιστον ξέρω ποιο είναι το πρέπον για ‘σένα «ξενόφοβε» φίλε μου. Αν μείνεις ποτέ στο δρόμο, χωρίς σπίτι, με μια οικογένεια-αν είσαι τυχερός κι έχει επιζήσει ολόκληρη-να παραφέρεσαι ζητώντας έλεος, φαγητό κι έναν τόπο να νιώσεις έστω για λίγα λεπτά ασφάλεια εγώ θα σου κλείσω την πόρτα.
Αυτό δεν είναι το σωστό κατά την άποψη σου;
Το γεγονός πως κρατάς αρνητική στάση απέναντι σε έναν άνθρωπο λόγω της τυχαίας ταυτότητας του, υποδηλώνει πως περισσότερο τελικά φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό και προσπαθείς με νύχια και με δόντια να μειώσεις τον αριθμό των συγκρίσεων.Για πες μου λοιπόν.
Εσύ; Πόσους
ξένους κρύβεις μέσα σου;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου