Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το φαινόμενο του ''ΟΑΣΘ''

Γράφει ο Νίκος Τσαουσίδης,Eκπαιδευόμενος Δημοσιογράφος


Κοινωνική αδικία, φαινόμενο που δεσπόζει στη χώρα μας. Πρωταγωνιστής, αυτή την φορά, ένας άνεργος συμπολίτης μας που επέβαινε σε γραμμή του ΟΑΣΘ αδυνατώντας, λογώ οικονομικής κατάστασης, να πληρώσει για την μετακίνησή του  με αποτέλεσμα να του επιβληθεί το βαρύ πρόστιμο των 60 ευρώ. 
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, η ζυγαριά ανάμεσα σε άνθρωπο και χρήμα γέρνει προς την κατεύθυνση που όλοι ξέρουμε. Έχοντας χάσει κάθε λογική, ο ΟΑΣΘ επιμένει πεισματικά να μην κάνει καμία εξαίρεση για τους άνεργους αυτής της πόλης. Αρνείται να σβήσει το οποιοδήποτε πρόστιμο σαν να μην γνωρίζει την σημασία της λέξης "άνεργος" και δείχνει για άλλη μια φορά το πραγματικό πρόσωπο της ελεύθερης αγοράς. 
Φυσικά, στο όλο ζήτημα υπάρχει και ο αντίλογος. Μερίδα κόσμου εκφράζει απόψεις του τύπου: "..και εγώ που πληρώνω εισιτήριο, χαζός είμαι" ή " Για 300 ευρώ δουλεύω, αλλά πληρώνω εισιτήριο κανονικά", δηλώνοντας, εν ολίγοις, την δυσαρέσκειά της σε σχέση με το ζήτημα. 
Την απάντηση σε τέτοιου τύπου σχόλια και συμπεριφορές έρχεται να δώσει ο αντίστοιχος οργανισμός που εδρεύει στην Αθήνα (ΟΑΣΑ), ο οποίος κάνει το αυτονόητο επιτρέποντας την δωρεάν μετακίνηση σε άτομα που επιδεικνύουν την κάρτα ανεργίας στους αρμόδιους ελεγκτές. Έτσι, θα έλεγε κανείς, για αυτή τη μερίδα κόσμου που με τόσο αρνητισμό αντιδράει,
ότι εστιάζει απερίσκεπτα και κοντόφθαλμα, χωρίς να μπορεί να ξεχωρίσει θύτη και θύμα. Δείχνει το πόσο βυθισμένη στο μίσος έχει αφήσει την κοινωνία η οικονομική κατάσταση του τόπου, καθώς και την αισθητή διαφορά αντίληψης κοινωνικού δικαίου μεταξύ βόρειας και νότιας Ευρώπης. 
Όσα προαναφέρθηκαν είναι μια μικρογραφία του τι εστί άνεργος στην Ελλάδα του 2016. Είναι αυτή η απελπιστική κατάσταση που καλύπτεται κάτω από το βαρύ πέπλο της Ευρωπαικής Ένωσης δύο ταχυτήτων και η μόνη λύση είναι το αυτονόητο.. Ο άνθρωπος πάνω  από το κέρδος. Έχουμε ξεχάσει έννοιες όπως η ανθρωπιά και η συμπόνια, έννοιες όπως η ηθική, με αποτέλεσμα να επιτρέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας πράγματα που μόνο διογκώνουν το πρόβλημα της κοινωνικής αδικίας.
Ετικέτες

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χατζηθεοδοσίου: «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής.» .

 «Το νομοσχέδιο δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φοροδιαφυγής. Κι εγώ θα πω ότι δεν είναι λογικό το 70% να δηλώνει τόσο μικρά εισοδήματα. Αλλά μια οριζόντια πολιτική πάντα είναι άδικη. Από αυτούς πρέπει να κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα» τόνισε ο κ.Χατζηθεοδοσίου Σχολιάζοντας την απάντηση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «δεν μπορεί να παίρνει ο εργοδότης λιγότερα χρήματα από τον εργαζόμενο», απάντησε πως «οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όλες αυτές οι επιχειρήσεις όπου ουσιαστικά εργοδότης και εργαζόμενος είναι το ίδιο πρόσωπο, ουσιαστικά είναι εργαζόμενοι, άρα δεν έχει εργαζόμενο η επιχείρηση. Το πρώτο επιχείρημα που ακούγεται δεν υπάρχει. Αυτός ο “επιχειρηματίας”, του εαυτού του εργαζόμενος και εργοδότης, είναι πρόσωπα που ταυτίζονται. Είναι πιθανό να έχει εισόδημα κάτω από 11.000 ευρώ. Γιατί φαίνεται περίεργο; Μετά την περίοδο των μνημονίων, της πανδημίας, της ενεργειακής κρίσης, έχουμε τέτοια φαινόμενα, ιδιαίτερα στην περιφέρεια». «Τι κερδίζει βασικά η κυβέρνηση με αυτό το ν...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Γράφει η Ελεονώρα Κοτρώζου Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, Είχα μέσα μου μια λίμνη από ελπίδες, ελπίδες πως υπάρχεις. Δυστυχώς αυτή η λίμνη στέρεψε· και όσο σου γράφω αυτό εδώ το τελευταίο γράμμα, εξατμίζεται και η τελευταία της σταγόνα. Η πίστη σε σένα κουράστηκε να μάχεται και πλέον αποσύρεται. Κλείνοντας μια ακόμη δεκαετία, πάει πια να αναπαυθεί. Ετούτο εδώ λοιπόν το αποχαιρετιστήριο γράμμα, σου το στέλνω για να σου πω πόσο με έχει κουράσει, απογοητεύσει και πληγώσει, να πιστεύω σε κάτι μαγικό ως και την τελευταία στιγμή. Μέχρι να καταλάβω πως εκείνος που έβαζε το δώρο μου κάτω  από το δέντρο κάθε φορά που ξημέρωναν Χριστούγεννα δεν ήσουν εσύ, αλλά ο μπαμπάς μου, έκανα οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μου για να σε δω. Έμενα άγρυπνη μέχρι αργά και κρυφοκοιτούσα από τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου. Περίμενα· περίμενα πολύ. Ώσπου τα ανυπόμονα παιδικά μου μάτια έκλειναν από την κούραση· και φυσικά λίγες ώρες αργότερα, ξυπνούσα στεναχωρημένη που για ακόμη μια χρονιά δεν σε συν...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Το θέατρο στη νύχτα

Γράφει η Χριστίνα Μαλιαρίτη Τα πράγματα ήταν έτσι από πάντα, όσα έβλεπα πιο πολύ με άγγιζαν παρά με κοίταζαν. Στην πόλη ήταν νύχτα, πάντα μου έλεγε η μάνα μου να μην τριγυρίζω νύχτα αλλά και τι κατάλαβα μέχρι τώρα που τριγύριζα με το φως; Ο κόσμος μου έδειχνε το σκληρό του πρόσωπο, αυτό που προσφέρει η ξεκούραση της νύχτας, αυτή η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά που γεννιέται στους ανθρώπους με τον ύπνο. Αυτές είναι που γεννούν στους ανθρώπους -μαζί με άλλα- την υπεροψία που κι αυτή με την σειρά της γεννά την κακία. Γεννιέται, λοιπόν, κι αυτή με τον ύπνο, άλλος ένας κρίκος αυτής της τόσο τρομακτικής αλυσίδας. Ο ύπνος ξεκουράζει κι είσαι έπειτα έτοιμος και πανέτοιμος να πατήσεις, να σπρώξεις, ν' αποστρέψεις, να πληγώσεις. Όσα πρέπει να κάνεις δηλαδή για να μην σε καταπιούν. Την νύχτα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι ήταν καλύτεροι την νύχτα, ήταν γλυκείς και μαλακοί, δύο πράγματα που βρίσκεις μονάχα σε κουρασμένα μάτια. Περπάταγα στην νυχτερινή Αθήνα, ένα θέατρο σχόλ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα